Më punove qindin dhe të dua përsëri…


Poezi/ Ndjeshmëria e shkrimtarit të dënuar në diktaturë, Astrit Delvinës, në librin “Dhe e bukura nuk u zgjua”, prej të cilit kemi shkëputur poezitë e mëposhtme: lirik, rebel, i dashuruar deri në egoizëm, u jepet ndjenjave për ta ribërë fjalën shpirtërisht
 Astrit Delvina
                Sytë e Olit
Sy ngjyrë nate, buzë korale
As më thua dy-tri
Pse s’më do dhe pse të dua
Kush je ti vallë për mua?

Je hyri e dalë prej detit
O parfum prej xhenetit.
Mos je ëndërr a magji
Moj syshkruara mavi!

Je hyri përrallash indiane
Moj gushbardha kapedane
Apo pjellë e mendjes sime,
Që lulëzon nëpër ëndërrime.

                   Oli në plazh
Sylfide olimpike me sy prej zafiri,
Nimfë e mrekullueshme, rusalkë përrallore
Kur shëtit bregdetit vezullim floriri,
Porsi nuse dielli, bukuri rrezore
Dhe kur përqafohesh me valë të shkumëzuara
Dhe rrëshqet në ujë porsi një perri
Në një kënd i trishtëm mendoj i vetmuar
Lumturinë e ëmbël po të më dojë ti.

Oli qau
Kur lotët kaltëroshe të rrjedhin mbi faqe
Oli bukuroshe për mua s’ka paqe.
S’janë lot për mua, për një tjetër janë,
Oli, unë të dua sytë e mi të panë.
Lëndina dhe aroma e natës, qielli kanë erë dielli
Vjen e bukura natë plot yje dhe hije
Hapet një derë dhe ti lëshon erë dashurie.

                 Yjet fantoma!
Ti lule pranvere dikur,
u bëre lule nate q’ushqehet me errësirë.
Dashurinë e shtrive në qivur
Vetë fantoma, që shket nëpër mugëtirë
Midis miliona yjesh që xixëllojnë në pafundësi.
Zgjodha vetëm ty, të ëmbël si mjaltë
Në shpirt nuk kishe dritë e zemër-baltë
Të shkreptinte bukuria, po s’kishe dashuri.

Ti shkëlqeje, po prej kohësh kishe vdekur,
Si yjet fantoma që dukën të ndriçuar,
Po prej qindra vjetësh ato janë shuar.
Në kohën kur u shohin dritën e mekur
Ato kanë mbaruar.

Shkëlqe tani sa të duash
Me dritën gënjeshtare,
Zemrën s’ma mposht dot magjia hireplotë
O Çirçe ogurzezë, përkëdhelëse, ledhatore.
Zhduku shtrigë, s’je e kësaj bote.

   De profundis!
Nga thellësia ngre zërin t’im,
Që qan për mua e për ty
Dhe kjo thirrje e zemrës së munduar
Në retë e zeza përplaset me furi
Dhe si top llastiku mbrapsht e kthejnë ato
Atë zë që kërkonte kaltërsi
Dhe liri.

 Të thashë të dua!
Të thashë të dua,
Më the të dua.
Dhe një ditë ti ike andej
Dhe unë këtej
U ndanë të dy
Pa lot në sy!

   Zemër e çmendur!
Më punove qindin dhe të dua përsëri,
Për ty harbon kjo zemër e marrë,
Thuamë, ç’është kjo çmenduri
Dashuri e parë?
Më merr me të mirë e harroj çdo gjë
Dhe kujtoj se kështu do t’jesh gjithmonë
Dhe ti më pëshpërit me të butin zë:
S’ka si dashuria jonë

Po në krah të një tjetri të pashë një herë,
Dhe të t’urreja s’pata fuqi,
Si re do të zhytem në skëterrë,
Të mbledh zemërim, vrer e furi.

Zemrën e dobët të mbushë me egërsi,
O fuqi e valëve të egërsuara
Pushtoje shpirtin tim të sfilitur,
Tallaze, shkreptima, forca të tërbuara
Vërshoni me vrull në zemrën e ronitur.
Zemra u thërrmua e s’të fal më kurrë,
O perëndeshë e magjishme zemërgur.

  Seks a dashuri?
Të pashë një ditë pranvere
Nga kurmi yt rrezatonte bukuria.
Sytë lëshonin aroma ëndrre,
Flokët t’i dallgëzonte puhia,
Që frynte me ëmbëlsi
Dhe në zemër më lindi
Çfarë?! Unë nuk e di!
Seks apo dashuri?
Seksi është dëshirë e zjarrtë,
Epsh i fortë për çdo bukuri,
Po ç’i mbetet të jetë dashuria?
Admirim, adhurim
I bukurive q’i sheh çdo sy,
Po dhe zbulim
I të fshehtave bukuri,
Që rrinë të heshtura në thellësi,
Që i sheh vetëm një
I dashuruari sy!

 Kur nuk të shoh!
Kur nuk të shoh ty,
Shikoj ëndrrat e mia,
Që të rrethojnë
Si një kurorë
Dhe më shtohet dashuria.

Kur ti vjen pranë meje
e veshur në të kaltërt,
Sikur ke prerë një copë qiell.
S’di pse zemra më nguroset
Kur nuk je, je më e bukur
Hidhërimi që ndjej kur s’të kam pranë
Më i madh është se gëzimi
Kur ti vërvitesh në krahët e mia.
Kur vjen tek unë thuamë pse,
Pse i harrova ëndrrat për ty?
Trup-Stolisur e shpirt zhveshur.
Pse?
Ëndrrat e mia për ty o vashë,
Veshja e shpirtit janë ato.
Dhe kur vjen tek unë
Merri me vete, mos i harro
Letër kredencialet e dashurisë.

       Omne trinum non est semper perfectum
Vuaj nga uria,
Vuajtje fizike numur një
Unë i miri nuk kam të ha
Në një botë ku ujqërit hanë
Dhe që kanë dhe atë që s’kanë.
Vuaj nga dashuria,
Vuajtje shpirtërore numur dy
Se ëndrrat e mia,
Si bënin as asaj e as ty
Se ti s’do ëndrra,
Por flori
Se ajo s’desh dashuri,
Por flori.
Seks, seks, muzikë batërdi
Dhe së treti, kjo është ç’është
Ndjej në zemër një angushti
Siç e ka ndjerë,
Që kur ka lerë,
Që kur bota është botë,
Që jetoi dhe voi kot
Urinë e madhe
Për liri.
Po kur vallë
Do të kënaqen këto tri uri?

                 A dëgjon e dashur
A dëgjon e dashur
Si gjëmon n’largësi,
Stuhija po afrohet
Do bjeri borë dhe shi,
Ndërsa unë dhe ti
Në dhomë të vetmuar,
Rrimë shtrënguar.
N’mes rrebeshit të dashurisë,
Me shkrepëtima në sy
Dhe me zemrat bubullima
Shtrengomë i dashur, shtrëngomë
Gjer në dhembje
Sa të bërtas,
Se jam e gjallë e jo fantomë
Me sytë plot jetë e gaz.
Stuhija kaloi,
Ne puthemi akoma,
Dëshira e dashuria
S’kënaqen me fantoma.

                   Letra dashurie
Një nga një i hedh në zjarr
Letrat e verdha të dashurisë,
Stuhia jashtë ka shpërthyer,
Brenda meje ka pushuar.
Fjalë të bukura përpin flaka,
Si një auto-da Fe
I inkuizicionit shtazarak,
Në zjarr u dogjën premtimet,
Betimet,
Në zemër u dogjën ndjenjat
E përrallat e jetës.

                Vajza e lopëve
Njomëzake je, trupin si selvi
Me tezgë mban jonxhën e bleruar
Lopëve qumështore u çon ushqim.
E palodhur natë e ditë,
Punon e pleh bie erë,
Po në sy i shkëlqen dëshira,
Zjarri i rinisë të përvëlon.
Je e bukur dhe ashtu e ndotur,
M’e freskët se një vajzë qyteti
Bleron si bari në pranverë
Paçka se pleh bie erë.
Një banjë dhe era zhduket,
rë ndrit më shumë bukuria
Në sy t’mbetet gjithmonë,
Dashuria.

                 Ka dashuri?
Ka dashuri apo s’ka,
Ka thotë poeti,
Ka apo s’ka dashuri,
Nuk ka thotë laneti.
A ka? Pyes vajzën e dashuruar,
Po ka – është ai,
Që se ndërroj me asgjë në botë
Pa të do mbytesha në lot
E për të do bëhesha fli.

                       Thonë se
Thonë se është keq t’shkosh lule më lule
Dhe se duhet të dashurosh vetëm një
Dhe këtij mendimi s’ke si t’i shpëtosh
Keq e ke po nuk iu përule,
Po kur mbaron dashuria
Dhe ka ikur bukuria
Si mund të rrish mor i uruar,
një tjetër pa dashuruar.
Vajza tjetër për mua është e re,
Unë për të jam një tip i ri,
Për gruan e parë isha një i pa fre,
Për tjetrën unë jam një hyjni
Po ashtu dhe ajo për burrin ish
një shtrigë,
E neveritshme dhe e ligë
Ndërsa, e dini se ç’është ajo për mua?
Një perëndeshë, oh sa e dua.
Pra, ne nuk shkojmë lule më lule,
Lule m’lule shkon dashuria
Dhe në heshtje e pa zë obobo,
Ne shkojmë nga shkon ajo.

          Thonë se…
Thonë se vetmia është heroike,
Ajri i shpirtit është liria,
Sonte m’kujtohen sytë e tu mike
Dhe e vrullshme kthehet dashuria

Pas 30 vjetësh
Sa e bukur ishe atëherë
Kur të desha dhe më doje,
Pa ty s’rroj asnjë çast të thashë,
Gënjeva.
Pa ty s’më duhet jeta,
më the,
Gënjeve.
Por i besonim ato që thonim.
Kanë kaluar tridhjetë vjet,
Po tridhjetë vjet kanë kaluar,
Të pashë një ditë të dhjamur
E të trashë,
Mbaje dy shporta në duar,
Si është e mundur thashë,
Që ta kem dashuruar?
Dhe ti mund t’thoje me zë të molisur,
Oh, si qenke katandisur.

                   Mos i bëj tjetrit atë që s’do të të bëjë ai
Mos i shpif e mos e shaj,
Mos ia kthe gëzimin n’vaj,
Mos e gënje mos e mashtro,
Gruan mos ia rrëmbe,
Mos e fut të gjallë në dhe,
Mos e përbuz e mos e rrih,
Ç’e bukur poezi.
Demoni, qesh në skëterrë,
Nxjerr nga goja zjarr e vrerë
Dhe thotë me zë të prerë:
Bëji tjetrit o njeri,
Atë që të bën ai ty,
Se po të kesh ti një sy
Dhe atë ai ta merr,
Ndonëse vet ai ka dy.
Duaje gruan po deshe shumë,
Natën ajo të vret në gjumë.
Maskaranë mbaje mirë,
Të të vjedhë që pa gdhirë
Shpirt skllavin bëje të lirë
Dhe ti pështyje në fytyrë.
Thuaj gjithmonë të vërteta,
Që ta kesh bosh kuletën
E të humbasësh edhe jetën
Asgjë nuk humb kurrë, nderi mbetet
Kërma jonë n’dhe do tretet.

Google+ Followers