Një grua mbi urë - Ana Kove

Ana Kove

Kisha pirë. Ecja duke u kalamendur, pa përfillur rrezikun që mund të më vinte prej makinave apo edhe atyre prej meje. Një shofer, që më kaloi fare pranë, duke devijuar me shpejtësi harkun e krijuar nga marramendja dhe këmbët e mia diç shau, por s’e kuptova mirë nga përzierja e zërit të fortë dhe frenimit të beftë. Kur u përmenda disi, nga dritarja tjetër e makinës një zë gruaje, mes pashpjegimit të zemërimit dhe keqardhjes njëherësh, më bërtiti: “Në do të vdesësh, hidhu nga ura më mirë! Jo në rrugë. Mbi rrugë merr në qafë edhe të tjerë.”
Së brendshmi isha gati e vdekur. Zemra dukej se rrihte tjetërkund dhe kraharori s’ishte më vendmbajtësi i saj. Ishte thjesht një bosh i madh që uturinte i fikur edhe ai, njësoj rrufeshëm, tmerrësisht shpejt, si makina para meje. Fikje, pothuaj tragjike. Edhe pse në këtë gjendje, nuk më kishte shkuar ndërmend të vdisja. E ja, vjen një grua, që më thotë se duhet t’i jap fund. Më tregon, madje, si dhe ku? Si ndodh që hyjnë të panjohurit kaq thellë në jetën tonë? Janë shpesh ata që në çaste të rëndësishme na thonë ç’duhet të bëjmë me jetën. Ata që i kemi afër na e bëjnë jetën krejt rrëmujë. Ndaj futen rastësisht rastësorët. Si shpëtim, si zgjidhje, si ngushëllim, si tjetërsim. Si ndryshim i jetës; ndonjëherë edhe si fund i saj.
Isha gati në mes të urës, duke pohuar dhe kundërshtuar me mend sipas rastit mendimet e mia. Nuk vura re fare që shkela një lypës, banor i përhershëm i mbiurës, i cili mua po më kërkonte lëmoshë, ndërsa Zotit po i lutej të m’i shtonte ditët. Por, sapo ndjeu dhimbjen në këmbën e cunguar, apo maskuar si të tillë, më mallkoi: “Vdeksh! Të marrtë lumi, më mirë!” Nuk pipëtiva fare. Ishte faji im. Në çastet që ai kishte nevojë për ndihmë, i shkaktova dhimbje. Jo vetëm që nuk e ndihmova, por…
Apo, ndoshta e ndihmova? Përveç fjalëve të thëna shtirur në fillim, i dhashë mundësinë të thotë diçka, nga ç’vërtetë mendoi atë çast. Kjo nuk ndodh shpesh. Jo gjithmonë na e japin mundësinë të themi atë që duam. Nevoja që kemi ndonjëherë, na detyron të fusim në lojë edhe vetë Zotin. Ndaj dhe gjymtohemi. Gjymtimin e shesim pastaj, për të fituar sërish, ose për të humbur sërish. Krejt njësoj është.
Nuk ka faj, mendova. Por, ishte pa dashje. Mua më shkaktuan dhimbje më të madhe se kaq. Me dashje. Atë do të doja ta hidhja tani nga ura, dhe jo veten. Sikur ta merrte vërtet lumi? Që poshtë urës vjen era e njohur e jashtëqitjes, e cila përveç neverisë, më rrëqeth. Mendoj se njësoj si ajo, nevojë e jashtëqitjes njerëzore, është dhe nevoja për të nxjerrë jashtë gjithë ndjesitë e këqija. Jashtëqitje njerëzore janë edhe ato. Ndryshe do qelbem. Kudo në këtë vend vjen erë e qelbur. Kohë e qelbur. Sapo më thanë të mbytem. Të më qelbet edhe trupi. Po unë po pres dikë?! Po besimi? Koha dhe besimi. Besimi dhe koha. Të qelbur. Nuk dihet, cili më shumë se tjetri. Kush më shumë se unë? Të dy. Të tre. Të gjithë ne. Sa kohë, s’ka ura sigurie për shpirtrat! Apo ka?
Nga libri “Shën valentin, ku ishe?”

Google+ Followers