Valeriu Butulescu - AFORIZMA (Përktheu Baki Ymeri)



1
çdo vit kalojmë me indeferncë nëpër ditën e vdekjes sonë.
2
E zgjedhoj tre herë foljen „të punosh” dhe ndjej nevojën për të pushuar.
3
Pastërtia e fëmijërisë. Çdo e ligë është e qartë në burim.
4
Një peshk duke notuar në lotët e vet.
5
Kritikët e shohin muzikën dhe e dëgjojnë pikturën.
6
Poezia është këngë delfini. Jo çdo vesh mund ta kuptojë.
7
Ti rend përnjëherë me erën, pra ti nuk e ndjen stuhinë.
8
Injoranca është barrë e rëndë. Por ai që e mban e ndjen.
9
Vetëm xhambazët gëzohen nga kalimi i kohës.
10
Pasuria e disave e tejkalon vlerën deri te e cila ata mund të numërojnë.

11

E mohoj gjumin. Aq epoka kam fjetur, dhe po aq do të flej.

12

Zogu është çliruar nga dheu. Prej tani do të jetë pre e qiellit.

13

Në rrënjët e drurëve gjejnë strehim gjallesa të imta.



14

Të vdekurit janë të lirë. Gardhi i varrezës është për të gjallët.

15

Jehona vonohet. Zëri yt tingëllon larg.

16

Luga nuk e njeh degradimin moral.

17

Pas meje, shumë kohë ky mal do të vazhdojë të jetë mal.

18

I degdisuri zbulon rrugë të reja.

19
7
Para se të mirresh vesh me ujkun, vëria turizën.

20

Të gjithë e duan tymonin. Asnjëri nuk don t’i grahë varkës.

21

Një aspiratë vdes atëherë kur plotësohet.

22

Jam pajtuar që lotët e qiellit të quhen shi.

23

Kur gratë duan të bëjnë autokritikë, gjejnë defekte të hatashme.

24

Në frytët e pemës mos shiko njerëzi, por vetëm etje për vazhdimësi.

25

Vdekja. Vallë është pikë apo presje?

26

Prometheu është flijuar që ne të mund të ndezim në qetësi cigaret.

26

Kemi diç nga fati i mollëve. Posa që piqemi, duhet dhe të shembemi.

27

Një revistë e vërtetë është revista që më boton.

28

Deri në lëshimin e aktit të vdekjes, askush nuk mund të konsiderohet si i vdekur i vërtetë.

29

Nga fillimi i paguaj ndëshkimet.

30

Përtacia duhet të jetë tejet e lodhshme. Përtacët pushojnë më së tepërmi.

31

Aq shekuj është shkruar me penda patash. Patat kanë merita të mëdha në promovimin e kulturës.

32

Hiena nuk dëshiron të na hajë. Don të thotë se jemi gjallë.

33

Gruaja është forca lëvizëse e jetës. Burri është vetëm çelsi për kontakt.

34

Mos e xhelozo gurin. As ai nuk është i përjetshëm. Dhe mbi të gjitha, është edhe i ftohtë.

35

Mund të demonstrosh se e bardha është e zezë. Por do të duhej të shfrytëzosh një bibliografi të gjerë.

36

Jam shefi im i vetëm.  Por as vetveten nuk e dëgjoj gjithmonë.

37

E ka shkruar një poezi të agimeve, edhepse dyshoj të jetë zgjuar ndonjëherë aq herët.

38

Vallë sa faraonë kanë dyshuar se do të arrijnë, nga piramidat, drejtëpërsëdrejti në British Museum?

39

E quajmë kalbëzim rikthimin në përjetësinë anargonike.

40

Arkeologjia. Një mënyrë shkencore për profanimin e varreve.

41

Abuzimi i dritës verbëron, pra lind errësirë.

42

Idetë janë si anijet. Senzacion bëjnë ato që fundosen.

43

Mundohem të ik, duke u lartësuar.

44

Në shpirtërat e verbër persiston urrejtja, porsi dëbora në shpatijet që s’i kaplon dielli.


45

Ata që jetojnë më kot varrosen me shpenzime.

46

Mërzitem rrallë dhe asnjëherë i vetmuar.

47

Varrosmëni nën lis. Qindra vjet, mendimi im do të dridhet në gjethe.

48

Etja për dritë i shkurton shpesh flatrat e fluturave.

49

Shumë armiq, porsi do mikrobe, janë të pamposhtur për shkak të imtësisë së tyre.

50

Dhe nuk do të fluturojë më shpejt se era, atë që e ka marrë era.

51

Kalojnë me guxim, ata që nuk e lajmërojnë rrezikun.

52

Porsi shkuma, përherë e freskët dhe përherë përsipër.

53

Agonia e luleve të saksisë na e mbush dhomën me parfume.

54

Në shpinë të buzëqeshjes fshihet prehja e dhëmbëve.

55

Bëru i paanshëm dhe balanca do të anojë nga ana jote.

56

Edhe patatet e qilarit e ndjejnë pranverën.

57

Nuk do t’i besoj diellit të dytë, derisa nuk do ta shoh hijen.

58

As Satana nuk është i përkryer. Nganjëherë gabon dhe bën fakte të mira.

59

Nga plaga e breut derdhet rrëshina, domethënë dhembja e tij aromatike.

60

Ekzistojnë marioneta të cilat i tërheqin vetë spangon.

61

Nga dashuria nuk vdesim. Lindim.

62

Jemi si retë. Rritemi deri në shpartallim.

63

Ka marrëzira jashtëzakonisht komplekse, të cilat vetëm të mençurit i kryejnë.

64

Çdo petk i varur në të thatë mendon se lufton me erën.

65

Ngjashmërisht me pullat postare, bëhemi të vlefshëm, duke u vjetërsuar.

66

Më shkel në këmbë. Jam njeriu i tyre bazë.


66

Ëndërroj një diskutim në katër sy. Me Njerëzimin.

67

Do ta dua të afërmin. Por të qëndrojë në distancë.

68

Djajtë. Zoti e toleron opozitën, por i vë brirë.

69

Në qytet, kohë e mirë. Në fshat, thatësi.

70

Mos e pikturo altruizmin me paratë e të tjerëve.

71

Vallë sa kushton pavdekësia mbi një planet të vdekshëm?

72

Të parët që shurrdhohen janë kambanaxhinjtë.

73

Disa shkojnë në kishë, me shpresë se Zoti i verifikon.

74

E ëmbël është barra e dhurratave!

75

Jeta është një stafetë. Mund ta fitosh garën në tjetrën gjeneratë.

76

Konsolimi i fraksionit algjebrik. Është i paskajshëm para se të mbarojë së qëni.

77

Pavdekshmëria mund të bëhet një agoni e përjetshme.

78

Hyjnitë kanë dië njerëzore në to. U pëlqejnë blatimet.

79

Njerëzit u bënë aq të ngritur, saqë ngatërroheshin për një libër.

80

Marrëzia është më pak e dendur se mençuria. Për atë tërë kohën qëndron përsipër.

81

Kur materja e humb energjinë e brendshmne bëhet solide.

82

Ai që vonohet për tepër me përgjigjen rrezikon të harojë pyetjen.

83

Breshka kur arrin në qytet quhet plakushkë.


84

Në rast stuhie, të fundit fundosen optimistët.

85

Kam banuar një kohë në zemrën e një gruaje. Ngjeshmëri e madhe.

86

Sa herë që zbriste nga aeroplani, përbëhej ateist.

87

Shkëlqimi i diamantit. Një formë për mohimin e dritës.

88

Një shpatë zbritet shumë më lehtë se sa që ngritet.

89

Dielli mund të mbulohet nga retë vetëm në vizionin e syrit të vogël.

90

Krimbi e mih tempullin e përjetësisë në një dardhë.

91

Pas njëfarë stine, shtrati i ndryshkut bëhet mbrojtës.

92

Një vampir i ngopur mund të bëhet donator nderi i gjakut.

93

Poezia është si aureola e një ylli. Rritet, kur kundrohet përmes prizmnit të një loti.

94

Ekziston një kritikë e kritikës, e kritikuar edhe ajo nga koha në kohë.

95

Një tramvaj i dalë nga shinat konsiderohet i pavarur.

96

Njeriu ka gjetur shumë miq në rradhën e kafshëve, zakonisht, të atyre që s’hahen.

97

Pema e lumturisë. Frytet e saj nuk rrëxohen me gurë.

98

Mos e tallni zeron. Ajo është mbretëresha e numrave negativë.

99

Ylberi. E mrekullueshme duket drita në fazën e saj të shpërbërjes.

100

Nuk na ka mbetur veçse shpresa. Këtë askush nuk ka dashur ta blejë.

101

Urrejtja ndaj mizave shndërrohet lehtë në simpati ndaj marimangave.

102

Ata që zvarriten nuk pengohen kurrë.

103

Një bjeshkë dridhet vetëm po qe se gjuhet nga një tjetër bjeshkë.

104

Shpirti i njeriut është si një libër. Duhet të jetë për tepër i mirë, që ta lexosh dy herë.

105

Edhe po qe se ka gabuar është njerëzore, mos bëni nga gabimi dëshmi të njerëzisë suaj.

106

Në shpirtërat e vegjël fshihet urrejtja e madhe.

107

Mbrëmja, porsi një mëngjez i natës.

108

Zoti i ka përzjerë gjuhët për t’ua dhënë (nga) një bukë kalimtarëve.

109

Ndjehem i pavlefshëm, porsi një krah engjëlli nëpër zbrazëtinë e qiellit.

110

Vallë çfarë të drejtash kanë njerëzit e ndershëm të përzjehen në punët e hajdutëve.

111

Kemi heshtur. U trembëm mos t’i humbim dhëmbët, të cilët, edhe ashtu filluan të na lëvizin.

112

Ndjej në veten time një „alter ego”, ndaj të cilit e konsumoj tërë rezervën e altruizmit.

113

Një libër nderi, në të cilin do të nënshkruhemi me të gjithë.

114

Nata është vetëm pamundësia e syrit.

115

Na flatërzo, o Zot! Dheu është plot bukuri. Asgjë nuk mund të shkilet.

116

Kjo baltë nuk më është indiferente. Ajo është e ngjshur për dheun e atdheut tim.

117

Mos ia kërkoni një gruaje të pamundurën. Është e aftë të jua japë.

118

I besoj pajtueshmërisë së shpirtit njerëzor. Jam i sigurtë se kam në botë miliona njerëz të cilët nuk i njoh.

119

Ti ruajmë me kujdes çertifikatat e lindjes. Me ato mund të justifikojmë kurëdoqoftë ekzistencën.

120

Disa njerëz janë si ari. Duke mos patur vlera për përdorim, bëhen shenja të vlerës.

121

Vala është e përkohshme. E përjetshme është vetëm bujshmëria e ujërave.

122

Ardhmëria e disa njerëzve mund të jetë një stërzgjatje e tmershme e të shkuarës së tyre.

123

Kam shumë kurajo, por kam frikë ta përdor.

124

E vërteta është triumfale. Në balancë, zgjohet gënjeshtra.

125

Mund të përlyhesh edhe me pluhur për larje.

126

Nuk i besoj ringjalljes. Sidoqoftë, shpresoj të konsultohem para se të zgjohem.

127

Shumëkush i lidh sytë, vetëm nga dëshira për të vajtuar se qenka terr.

128

Gomari pajtohet me të gjitha valixhet, vetëm po qe se e lë të shkojë në ballë të turmës.

129

Ujëvare. Sa e madhërishme mund të jetë ngandojherë rënia.

130

Që të pranoj krahë është dashur të betohem se nuk do të fluturoj.

131

Kur e vërteta do të bëhet e prekshme, do të rritet shumë konsumimi i sapunit.

132

Sot është e hënë. Ekzistojnë shanse të mëdha të jetë e martë.

133

Pavdekësi. Të jetosh përjetë në përkujtimin e të gjallëve.

134

Njerëzit ofshajnë njësoj në të gjitha gjuhët.

135

Nuk është i përkufizuar ai që është i vetëdijshëm për përkufizimet e veta.

136

Të respektojmë planetin. Është gropa jonë e përbashkët.

137

E kam patur një shef aq të aftë, saqë i merrte vetë vendimet kolektive.

138

Shpejtësia e dritës, sado e madhe të jetë, do të jetë përherë e përbashkët me atë të errësirës.

139

Paradoks. Njerëzimi rritet, njerëzimi bie.


140

Trajtonie me zemërbutësi këtë marrëzi. Ka qenë e kryer në emër të një ideali.

141

Ndihmomë të bie në botën tënde të lartë.

142

Lakuriqësia shpirtërore është e zhurmëshme. Lodra gjëmon ngase është e zbraztë.

143

Budallai i alfabetizuar ka prirje për libra budallenjsh. Duke i lexuar do ta zgjerojë injorancën.

144

Kujtesa e gjërave të pavlefshme kërkon përpjekje të hatashme, të cilat i bën të paharueshme.

145

Në parajsë, djajtë hyjnë vetëm me pasaportë diplomatike.

146

Tempulli i hajdutëve, i profanuar herëpashere nga drejtësia.

147

Vdekja zgjon emocione të sinqerta vetëm në rradhët e trashëgimtarëve.

148

Çdo gjë që është e gjallë konsumohet. Lakmia është kushti i botës së gjallë.

149

Nuk votoj për pavdekshmëri, por për vdekje fakulktative.

150

As kodi penal nuk është i asnjanshëm. I favorizon ata që janë të drejtë.

151

Secili shekull në kohën e tij ka qenë i konsideruar dekadent. Kështu ka përparuar Njerëzimi, duke u ngjitur nga dekadenca në dekadencë.

151

Porsi lumi. Përherë tjetër dhe përherë po ai.

152

Përpiqemi t’i prarojmë efektet me arin e cilësive tona.

153

Jeta don të thotë materje e uritur.

154

Hapni gjerë portat e burgjeve. Nuk e shihni se sa shumë duan të hyjnë?

155

Kurrioziteti bën viktima. Gjuha mbetet organ vital.

156

Karrieristët kanë varre impozante. Vetëm kalbja morale ka para për balsamim.

157

Kanë dalë telefona celularë të mençur. Disa më të mençur se sa pronarët e tyre.

158

Nga shpirtërat e njerëzve të mirë, të ligët thurrin qylima.

159

Po qe se Bota e Pastajshme do të ishte një vërtetësi, do të agonizonim me entuziazëm, do të vdisnim me më shumë joshje zemre.

160

I botoj intimitetet. Kam besim të madh ndaj përmbajtshmërisë së lexuesve.

161

Në varreza zotëronte çrregullimi. Porsa vdesin, njerëzit e harrojnë zanatin e fshirjes.

162

Po qe se vdekja është gjum, o Zot, na e lë së paku fuqinë për ta ëndërruar.

163

Nuk jap zgjidhje. E vë vetëm shqetsimin në ekuacione.

164

Mosaktiviteti na mbron nga mëkati. Por përtacia është mëkati më i madh.

165

Ankth. Të kesh vokacion prej çlirimtari në një vend tashmë
të lirë.

166

Shembem në mendime polikrome. Njësoj si vjeshta, e vesh vdekjen në ngjyra të gjalla.

167

Luftëtarin e lindur, vetëm paqa e tremb.

168

Shijet e shpirtërave të larta quhen aspirata.

169

Kam dië nga marrëzia e pyllit. Çvishem, kur dimri është afër.

170

Në dëshprim, të mbyturit kapen për njëri/tjetrin dhe vdesin në grup kompakt. Shpartallimi e ngre në nivelin më të lartë kohezionin social.

171
Mëkati fillestar. Mëkati për të njohur, domethënë virtyti i injorancës.

172

Kam diçka nga filozofia e tupanit. Sa më shumë më mëshoni, aq më shumë më dëgjojnë më larg.

173

Gruan e josh në mënyrë të hatshme krahërori i burrit – vendi në ty cilin ky e mban zemrën dhe kuletën.

174

Gjarpëri do të duhej veneruar. Po të mos ishte gjarpëri, Eva do të shëtiste edhe sot, e virgjerë, nëpër Parajsë. Njerëzimi ia ka borxh ekzistencën gjarpërit.

175

Njerëzit ofshajnë njësoj në të gjitha gjuhët.

176

Kur flejnë, heronjtë ëndërrojnë gjoja se luftojnë me forcat e së keqes. Derisa edhe gjumi i tyre ka një karakteri heroik.

177

Një parlament djajsh është i natyshëm dhe reprezentativ për një shoqëri djallëzore.

178

Çka doni prej nesh? Jemi të përbërë nga glina e përzjerë me ujë. Domethënë nga retë.

179

Ministri aq shumë gërhiste, sa që një qen i vërtetë do të vdiste nga zilia.

180

Nuk është i përkufizuar i vetëdijshmi nga përkufizimet e veta.

181

Maca është një ish/tigër, i përshkuar nëpër tre programe restrukturimi.

182

Shkruaj në mënyrë destiluese. I fus në retortë të vërtetat e thata dhe të pahijshme. Përmes destilimit përfitoj fiksione atraktive. Gënjeshtra me një elegancë esenciale.

183

Më i trishtueshëm se mbarimi është përvoja e mbarimit.

184

E trashëgojmë fenë e prindërve. Ndoshta do të ishte më i qëlluar një liçitacion publik. Të zgjedhim shpirtin më të njerëzishëm, zotin që jep më shumë.

185

Kur një budalla thot se është budalla, është shenjë e mirë. Don të thotë se mençurohet.

186

Shpejtësia e dritës, sado e madhe që të jetë, do të jetë përherë e barabartë me atë të territ.

187

Të respektojmë planetin. Është gropa jonë e përbashkët.

189

E kam patur një shef aq të aftë, saqë merrte vetë vendime kolektive.

190

O, sikur të mund ta merrja me qera kohën e tepërt, nga ata që janë mërzitur nga jeta!

191

Paradoks. Njerëzimi rritet, Njerëzimi bie.

192

Trajtonie me zemërbutësi këtë marrëzi. Ka qenë e kryer në emër të një ideali të lartë.

193

Për poetin Ovidius, romakët a lashtë nuk patën gjetur dënim më të ashpër se sa ta shpërngulin në bregdetin rumun.

194

Patriotizmi kaplon përmasa kozmopolite. Ta duash dheun don të thotë ta duash Tokën.

195
Është një njeri i artë. I shkëlqyeshëm, por i butë.

196

Kishat e vjetra, të varrosura për së gjysmi në dhe. Sipërfaqja e tokës lartësohet më shpejt se sa besimi fetar.

197

Po qe se don ta ndëshkosh të keqen, mundohu ta shërrosh. Për ligësi nuk ekziston dënim më të madh se sa transformimi i saj në mirësi.

198

Kur aviacioni ynë ushtarak është për toke, sigurimi kombëtar është në nivel të lartë.

199

Shikoj dheun. Me kryeultësi, kërkoj rrugën e kthimit.

200

E drejta e pronësisë. Mbreti Agamemnon, i nxjerrë përjashta nga varri i tij, për t’u bërë vend turistëve.

201

Falja në drejtësi don të thotë padrejtësi.

202

“Nga vdekja mbi vdekje duke shkelur, ndërsa atyre në varre, jetë duke u dhënë!” Kështu po, ofertë elektorale.

203

Ujku nuk më ka bërë asgjë të keqe. I bëj ballë, për t’i demonstruar se nuk jam dash.

204

Askush nuk e vëren se shqiponja çalon. Këmba e sëmurë degdiset nën madhështinë e flatrave.

205

Leonida i mbathi ushtarët në tesha të kuqe, që mos t’u shihet gjaku i derdhur në trup. Fshihni plagët ngase ato i japin shpresë armikut.

206

Ku mund t’i depozitojnë të vdekurit më mirë iluzionet? natyrisht, në qiell, domethënë në iluzionin më përfshirës.

207

Duke e alfabetizuar budallain, e siguroni suksesin e pamohueshëm në librat e budallaftë. Duke i lexuar, ai do ta zgjerojë në mënyrë të mahnitshme injorancën.

208

Juda, pranë 30 argjentëve, e ka pranuar edhe një vend të mirë në një listë elektorale.

209

Diamanti, në bashkëbisedim me çelikun. Çfarë replikash të ashpra dhe të shkëndijshme!

210

E djeshmja nuk është e nesërmja e rrjepur nga misteri dhe shpresa, e ndotur nga historia.

211

Samsoni ka mbytur njëmijë njerëz me një nofull gomari. E imagjinoni se çfarë trimërie bënte me një nuklear të zjarrtë.

212

Në sa utopi liturgjonte Krishti, duket i çuditshëm ky fakt ngase të gjithë apostujt, vetëm Juda i humbi nervat.

213

Lakuriqësia shpirtërore është e zhurmëshme. Tapani gjëmon ngase është i zbrazët.

214

Elitat do të jenë përherë në minoritet. Opcioni politik i një kombi është vullneti i mediokritetit mazhoritar.

215

Vetëm për përtacët, heshtja është e artë.

216

Jeta reale na duket njerkë ngase e raportojmë në konfortin utopik të Parajsës – një botë pa brenga, në të cilën virtytet gërshetohen në mënyrë harmonike në një përtaci të çuditshme.

217

Zakonisht, mbi demokracitë foshnjore, pranë plagës së varfërisë dhe korrupcionit, vjen edhe murtaja e nacionalizmit.

218

Përkujtimi i gjërave të padobishme kërkon një përpjekje të hatashme, e cila i bën të paharrueshme.

219

Çdo gjë që e tejkalon kufirin e shton varfërinë.

220

Në Parajsë, djajtë hyjnë me pasaportë diplomatike.

221

Çfarë përjetimesh? Çfarë sentimentesh? Në zemër nuk mund të fshehish asgjë. Atje çdo gjë rrjedh. Në tru akumulohet Dashuria dhe urrejtja, frika dhe guximi, e mira dhe e keqja. Truri është selia qëndrore e kontradiktave tona.

222

Zot, ne këtu poshtë duhet të jemi sa më të panumërt për t’i dhënë shkëlqim vetmisë Sate.

223

Artistë të vërtetë janë qenje që rriten edhe pas vdekjes.
Ky poet, i shëmtuar dhe i trashë, pretendon flatra. Mund ta imagjinoni gjithë këtë armaturë fluturuese?

224

Mos u humb në detaje kapilare. Me rëndësi është pulsi në rrugëkryqin e arterjeve vitale. Idetë e mëdha gjenden në bashkëpërkimin e rrjedhave të mëdha.

225

Si mund të shkruani diçka të këtillë në gazeta? A nuk e shihni se çfarë rreziku paraqet? Po qe se e lexon dikush?

226

More i mençur, bëru modest. Mëndja e prehtë është porsi shpata. Pa teh, të plagos e të vret.

227

Politika e nxeh përsëri planetin. Është fat se vjen një erë e re prej akulli.

228

Të jesh bjeshkë, don të thotë të jesh një madhështi përmbi humnerat e thella.

229

Shpeshherë e kundërshtoj atë që e shkruaj. Por, duhet ta pranoni, e bëj me  bindje të madhe.


230

Pranë Homerit dhe Virgjilit, disa barbarë të shkëlqyer: Shekspiri, Paskali, Gete, Tolstoi, Eminesku.

231

Tempulli i hajdutëve, i profanuar herëpashere nga drejtësia.


232

I mençur heziton, vendos rëndë. Në çdo problem ai sheh një shumicë vështirësishë.

233

Bërtit në shkretëtirë! Atje ku askush nuk të kundërvihet.

234

Kryqëzimi është i dhembshëm. Por ka një audiencë të lartë në publik.

235

Parahistoria. Një histori me më pak data dhe me më pak gjak.

236

Paturpësia solemne me të cilën e vërteta shkel nën këmbë altarin e gënjeshtrës.

237

Një hyjni e hyjnive. Një formë supreme për t’u ngopur.

238

Mjaftueshmëria e pleqërisë. Përmes syzave bota më duket më e përqëndruar.

239

Më ka kapluar malli për një armik të vërtetë. Më gulçon devotshmëria e miqve të shtirur.

240

Vdekja zgjon emocione të vërteta vetëm në rradhën e trashëgimtarëve.

241

Rryma ikonoklastike ka qenë e provokuar, në pjesën dërmuese, nga ngathtësia e piktorëve të epokës.

242

Jeta është një djegje. Çdo gjë që është e gjallë, konsumohet. Grykësia është kushti i botës së gjallë.

243

Shtrija dorën atij që ka rënë, vetëm po qe se ke forcë për ta ngritur.

244

Shumica e lutjeve e trajtojnë qiellin si një institucion në interes të shërbimit.

245

Nuk mbroj idenë për pavdekëshmëri, por vetëm për vdekje fakultative.

246

Çka jam unë? Një natë që zvoglohet. Humnerë shkëlqimtare.

247

Prioritet. Frenuar përnjëherë, në trafikun e plotë, ngase sapo e kalonte rrugën një flutur.

248

Njeriu i errrët është i pamundshëm për t’u eklipsuar.

249

Ajri perëndimor ka vërshuar në Lindje, si një uragan, nën shikimet e pamundshme të doganierëve.

250

Të vdesish në një situatë të këtillë kritike don të thotë të dëshmosh një guxim monumental, pranë një mungese qesharake të përgjegjshmërisë.

251

Deviza ime? I vetmuar, sa më pranë njerëzve.

252

Kur ia thash të vërtetën lakuriqe, u hidhërua. Që ta qetësoj, u dasht t’i administroj tre gënjeshtra gërhatëse.

253

Nuk mund të jetohet veçse marrëzisht, atje ku udhëheq marrëzia.

254

I ngrej armiqët në lavdi. I vë përsipër meje, sa më pranë vetëtimave tël qiellit.

256

Piedestali i përkushtimit. Atje je më i dukshëm, më i ekspozuar, më i admiruar dhe më i lënduar.

257

Të fluturosh mbi të tjerët. Një mënyrë e përshtatshme për t’i shkelul nën këmbë.

258

Mos e kërkoni botën hyjnore në gurë dhe mure. Hyjnor është çdo gjë që është e gjallë, ndërsa njeriu i mençur është bota më e lartë hyjnore.

259

Fanatizmi fetar vjen nga obskurantizmi, jo nga feja. Dheu e ndjek me vetëdije lëvizjen e rrotullimit, por një pjesë e tij mbetet përherë në errësirë.

260

Të mendosh se je qendra e Universit don të thotë t’i tradhëtosh imtësitë e përpikëta.

261

“Duke folur drejt”, “duke folur me sinqertësi”, janë shprehje të përdorura të gjuhës sonë. Rumunët e ndjejnë nevojën të të avertizojnë, atëherë kur flasin me sinqertësi dhe drejtësi.

262

Duam të jemi të shkëlqyer, të shkëndijshëm – plagiatorë të përulur të Diellit.

263

As Kodi penal nuk është i asnjanshëm. I favorizon ata që kanë të drejtë.

264

Në vizionin e disa bashkëkohanikëve, secili shekull ka qenë dekadent. Kështu ka përparuar Perëndimi, duke u ngjitur nga dekadenca në dekadencë.

265

Po zvetnohem. Nuk po ik nga jeta, por nga format e saja artificiale.

266

Porsi lumi. Përherë tjetër dhe përherë po ai.

267

Mundohemi t’i ngjyejmë defektet me arin e cilësive tona.


268

Jeta don të thotë materje e etshme për materje. Jeta don të thotë materje e uritur.

269

Jo jetën e përjetshme e ëndërroj, për mendimin e përjetshëm.

270

Kur forca të errëta të shtyjnë përprapa, i vetmi shpëtim është vajtja triumfale përpara.

271

Të përulur dhe të humbur, porsi qenjtë e Akteonit, të cilët pasi që e shqyen pronarin e kërkonin duke ulërirë me vaj nëpër tërë pyllin.

272
Na flatërzo, o Zot! Dheu është plot bukuri. Asgjë nuk guxon të shkelet.

273

Furtuna i shkul pemët e mëdha e të ashpra, ato që nuk dinë të përkulen.

274

Një pikë nektari. Sa lehtë mund të koruptohet bleta e zellshme.

275

Kërkoni! Nuk do të gjeni asgjë falso në mua, me përjashtim të modestisë.

276

Po qe se Zoti është një trillim, përse doni ta zëvendësoni me vetë mohimin e tij, domethënë me një tjetër trillim?

277

Hapni gjerë portat e burgjeve! Nuk e shihni sa shumë njerëz duan të hyjnë?

278

Kënaqësia që e ke përherë në disponim, fillon të bëhet e pakëndshme.

279

Si mos t’u besosh fjalëve përkëdhelëse?

280

Kurreshtja bën viktima të panumërta. Gjuha megjithatë, mbetet organ vital.

281

Pesimizmi lulëzon përmbi gërmadhat e disa paqartësive të shembura.

282

Vazhdimësi. Përpara se të shuhemi dimë ta përçojmë gjakun në zemra të reja.

283

Të jetosh në nivel të lartë don të thotë të plasohesh mbi platformën e ftohtë të vetmisë.

284

Si do të dukej feja jonë sot, po qe se Krishti do ta pranonte kurorën e artë? Po qe se do të ngritej mbi fron, e jo mbi kryq?

285

Ah, Karon, çfarë meskin i pacipë që je! Një parmak që e shëtit një hije me barkë?

286

Në patrimonin universal, thesarët shpirtërorë shkrihen në mënyrë harmonike, duke e përbërë një thesar homogjen. Është vështirë dhe e kotë të identifikosh Nilin, Danubin, apo Amazonin në ujërat e stërblerta të Oqeanit.

287

Reumatizmi, më shumë se ndërgjegja, na pengon të gjunjëzohemi.

288

Të vjetrit mendonin se frymëmarrja është çelsi i ekzistencës. madje edhe Shopenhaueri thekson se mushkjëritë janë gjyrykët e ndërgjegjes.

289

Pa flijimin e Djalit, Babai nuk do të bëhej Zoti planetar.

290

Ç’kam kërkuar në politikë? Nuk ekziston mjet më të përshtatsgëm për studimin e mjerimit njerëzor.

291

Thonjtë paqësorë të njeriut, të stërzgjatura nga qytetërimi me kthetra të llahtarshme atomike.

292

Kanë të drejtë fjalët e urta. Në njëfarë mënyre, mençuria e turbullon mendjen, duke e nxitur shtjellën e aspiratave të mëdha.

293

Zemra ime ka përpëlitje. Para se të shuhet, qiriu përpëlitet.

294

Femra është porsi vera. Derisa është e ëmbël, nuk të zalis.

295

Në një  varrim, lulet dhe lotët e ëmbëlsojnë esencën e fortë të proçesionit: largimin e kufomës.

296

Mençuria është një rreth i errët në mbretërinë shkëlqimtare dhe të plotfuqishme të marrëzisë.

297

Dashuria ndërmjet nesh është aq e madhe, saqë na ndan.

298

Pasanikët e pandershëm dhe varret e tyre impozante. Vetëm kalbësira morale ka para për balsamosje.

299

Porsi të vërtetat e mëdha, marrëzitë e mëdha mund të marrin forma konçize, të paharruara, aforistike.

300

Kanë dalë telefona celularë inteligjentë. Disa më të mençur se sa pronarët e tyre.

301
I qetë dhe i çarmatosur, porsi një nëpërkë që sapo ka kafshuar.

302

Viti 2001 ka shënuar dy mileniume të krishtërimit. Në këtë jubile, së paku demonstrativisht, disa të krishterë do të pajtoheshin të ringjallen.

303

Zakonisht, shpirtërat e këqinj bredhin gjatë natës, kur dukshmëria është e vogël, ndërsa frika dhe imagjinata e madhe.

304

Në legjendat foklorike të rumunëve, nuk ekziston fisnikëri më të madhe se sa t’i vjedhish para të pasurit, dhe t’i ndash, në kafene, me të varfërit.

305

Asgjësi e e fshehur në një dhomë të kyçur me dry të artë.

306

Respektoni krymbat. Na janë sipërorë në zinxhirin e trofeve.

307

Zot, vetë ti mund ti kërkosh dimrit të japë mugulla.

308

O Zot, sa i njerëzishëm që je! Bencina shpërthen nga thellësitë e pasura të atdheut tonë. Mjafton ta shpërthesh një gyp.

309

Po qe se Bota e Pastajme do të ishte një vërtetësi, do ta agonizonim me entuziazëm, do të vdisnim me një joshje më të madhe të zemrës.

310

Gjeli përpëlitet tre herë gjatë natës, për t’ia dëshmuar besnikërinë Shën Pjetrit.

311

Metamorfozë. Jam larva e kufomës sime.

312

Duke e shmangur banalen, e banalizojmë sublimen.

313

Mos i përforco kufinjtë. Në vend që të impresionojë, troku i gomarit e nxit të qeshurit.

314

Të qëndrosh një përjetësi në Parajsë, me ata që s’besojnë. Ja dië më e llahtarshme se sa zjarri i Ferrit.

315

Përse i botoj intimitetet? Kam besim të madh në besnikërinë e lexuesve.

316

Pamflete anonime. Këngë trimërie, të shkruara në lëkurë lepuri.

317

Në një eklipsë dielli e ndjek me kujdes reagimin e kafshëve, panikën e tyre të sinqertë, - në kontrast me nxitjen komerciale të njerëzve, të mërzitshëm nga një madhështi e re e parashikueshme.

318

Në finalen e veprës “Krijimi i Botës” duhej krijuar doemos Njeriu, ngase dikush duhej të duartrokasë.

319

Budallai që e pranon sëmurjen është gjysmë i shëruar.

320

Libra, partitura, tabllo. Shpirtërat mumifikohen më lehtë se sa trupat.

321

Falja. Ji tolerant me intolerancën e të tjerëve!

322

Në urrejtje apo në dashuri, disa njerëz janë njësoj lakmitarë dhe të pamenduar.

323

Pasi që kam parë zemra të transplatuara dhe njerëz që enden në Hënë – sakati që e merr shtratin dhe shëtit me të, duket një mrekulli banale.

324

Reforma e ka prekur Kodin rrugor. Apo ka vënë shenja qarkullimi për trafikun e influencës.

325

Më të padurueshëm se sa fetarët, janë vetëm ata që s’i besojnë Zotit.

326

Për shkak të shtypit të përditshëm, emri im qarkullon rregullisht nëpër rrjetin e kanalizimit.

327

Kronosi ia pat prerë me drapër vetë e babait të vet Uranos, i cili ishte personifikimi i qiellit. Ma merr mendja se ka vepruar korekt. Mund ta imagjinosh një qiell me ve?

328

Politika nuk mund të veprojë thellë në ndërgjegjen e një kombi, pa anestezimin e gënjeshtrës.

329

Nuk mund të ketë Pavdekësi atje ku nuk ka Lindje.

328

Njeriu është një prodhim hyjnor që mund të prishet.

329

Flamuri është i bukur por flamurtarët i kanë duart e ndotura.

330

Po, jam i shpërndarë. Por i papërfshirë.

331

Kur ata që varen prej teje të blatojnë, ndjen se bëhesh hyjni.

332

Përulu para budallait, more mençurak! Lëre të mendojë se është më i madh.

333

Ata që ngrihen me mjete të pandershme janë madhështi e poshtërsisë.

334

Kjo përvojë më plak për një vit. Jam më i mençur për një vit, për një vit më afër vdekjes.

335

Gënjen aq bukur saqë më vjen edhe mua ta dëgjoj.

336

Tejmatanë pragut të intimitetit, sinqeriteti krijon tabllo monstruoze.

337

Gabimi është një mëkat laik.

338

Diktaturat ndërtojnë. Mendon dikush se piramida e Keopsit mund të ngritej përmes punës vullnetare?

339

Ishte aq i ashpër saqë nuk mund të lëmohej veçse vetë, porsi diamantet.

340

Si çdo njeri i ndershëm, është i lëndueshëm, i shpartalluar nga kimera e drejtësisë.

341

Zullumqari mbetet një kriminel i ngritur nga drejtësia në rang të funksionarit publik.

342

Pëllumbat. Çfarë zogjsh të ekuilibruar! Mendoni se është lehtë të çosh dashuri mbi një kabllo telefonike?

343

Deti i Vdekur. Një peisazh fantastik, i gatshëm të strehojë çfarëdoqoftë fantezie.

344

Respektoni të mundurit! Lavdia jote, fitimtar, nuk do të ishte e mundshme pa humbjen dhe mëshirën e tyre.

345

Bërtet në errësirë. Atje vetëm rëra është në mazhorancë.

346

Mbyll sytë. Dua të shoh në thellësi.

347

Shkëndijat nuk shndrisin por ndikojnë të lindë shpresa për dritë.

348

Zoti ka bërë që rruga për në jetë të fillojë nga rrugëkryqëzimi i disa rrugëve urinare.

349

Shikoje qiellin e natës përmes flakës së zbetë të një ndriçimi banal. Do të të pengojë të shikosh yjet e mëdha.

350

Anarki. Atje ku nuk qeveris askush, me siguri qeveris djalli.

351

Dhuntia e fjalimit është asgjë, në krahasim me artin e heshtjes.

352

Legjenda e Andrei Popës tregon sa e rëndësishme është ta ndjekish, qoftë edhe më vonë, vokacionin. Nga një prift mediokër bëhesh një hajdut gjenial.

353

Një i krishterë i vërtetë nuk mund të jetë antisemit. Në botë pa hebrenj do të ishte një botë pa Bibël.

354

Veja. Nga dashuria e pafajshme ndaj disa zogjve, ne hamë ve të fërguara.

355

Revolucioni është një referendum i përgjakshëm. Ai mund t’i shndërrojë mbretëritë në monarki dhe monarkitë në republika. Ngase aq konstruktive është forca e tij për shkatërrim.

356

Ylli i mëngjesit. Një patriarki e përbërë nga priftërinjtë e djajve.

357

Njerëzimi është porsi bari. Pasi kalon kosa e luftës, rritet më i lartë, më i menëur, më i dendur.

358

Nga kazani i buxhetit të shtetit marrim me polonik dhe i kthejmë përsëri me lugë.

359

Kujtimet e mia? Oaza prej rëre, të degdisura në stepën e kujtesës.

360

Edhepse duhej të jetë e pastër, bota në fillimin e saj ka debutuar përmes tradhëtisë. Korbi të cilin e lëshoi Noe të fluturojë, nuk u kthye.

361

Bibla: “O Zot, udhëzomë në rrugën që të pëlqen Ty!”
Kurani: “Më drejto, Zot, në rrugën e drejtë!”.
Njeriut i pëlqen të jetë i telekomanduar, pa marrë parasyshë fenë e tij.

362

Mashtrimi i Jetës së Pastajme na pengon ta përjetojmë jetën e vërtetë në plotëkuptimin e fjalës.

363

Vështirë është të arrish në brigjet e besnikërisë, me gënjeshtra në varkë.

364

Në një bibliotekë, vetëm një budalla mund të ankohet nga vetmia.

365

Kam shkruar disa faqe të sinqerta. Tjetra është literaturizim. Jam epigoni im dhe asgjë më shumë.

366

Keni parë ndonjë portë në të cilën shkruan: “Kujdes, qen i mirë!”?

367

Në jetë është si te fotografi. Nëse don të kesh pamje të shkëlqyer duhet të kalosh nëpër dhoma të errëta.

368

E ke luajtur rolin e jetës. Kortina ka rënë. Përse mendon se bota hyjnore (spektator i kujdesshëm) do të duhej të kërkojë bis?

369

Fati u fanitet vetëm atyre që kanë mençurinë për ta kërkuar atje ku duhet.

370

Frika për t’ia kthyer shpinën ligësisë na jep kurajo: Nganjëherë trimëria lind nga frika për të ikur.

371

Me shpatë nuk mund ta mbyllish një plagë.

372

Uria e mund etjen për jetë.

373

Mos ji vulgar, sidomos kur i drejtohesh turmës së madhe.

374

Përse nuk mban ditar!? Ngase përditë kryen fakte të cilat nuk mund të shkruhen.

375

Një profesor i xehtarisë shëmbëllen gjithnjë e më shumë me një profesor të latinishtes. Që të dz ligjërojnë gjuhë të vdekura.

376

Poetët e vërtetë dëshmojnë se përjetësia mund të gërshetohet nga lule kalimtare.

377

Në mijëra forma e përfytyrojmë Jetën e Pastajme. Aq e pabesueshme është rrënqethja e Mosqenies.

378

Shtrija dorën të mundurit tënd. Ndihmoje të ngritet. Do të përjetosh kënaqësinë për ta mundur edhe një herë.

379

As etja për përjetësi e njerëzimit nuk është e përjetshme. Ajo do të vdesë sëbashku me njerëzimin.

380

Në varreza kishte tollovi. E vërteta është se posa vdes njerëzit harrojnë të fshijnë.

381

Nga të gjitha artet, letërsia i bën ballë më së miri kohës. Bazoreliefet e Homerit janë rruajtur të padëmtuara ngase ai i ka skalitur drejtëpërsëdrejti në kujtesën njerëzore.

382

Nëse vdekja është gjumë, Zot, na e lë së paku fuqinë për të ëndërruar.

383

Ai që mendon vetëm për gjëra të mundshme nuk është poet por kontabilist.

384

Ekzistojnë mendimtarë aq të thellë saqë jehona e tyre nuk përpëlitet kurrë në sipërfaqe.

385

Ideja për absolute është mikesha e shkretëtirës, domethënë e lakuriqësisë kryesore.

386

Në një botë të tolerancës, erezioni e humb forcën e bindjes.

387

Drama fillon atëherë kur ata që kanë lakuriqësi shpirtërore përpiqen të paraqiten artistikisht.

388

Natyra duhej ta pajisë lakmitarin me gushë pelikani, për ta mbajtur më lehtë vrerin.

389

Robëria e degradon ndjenjën e lirisë. Disa zogj nuk mund të nxirren nga kafazët veçse përmes urdhërit për evakuim.

390

Një ditë njeriu do të bëhet i vetëdijshëm se atdheu i tij është sistemi diellor, ndërsa Zoti është bashkëfshatari i tij.

391
Nuk jap solucione. E vë vetëm shqetsimin në ekuacion.

392

Drita e lëndon atë qe jeton në terr.

393

Je si jehonë, zonjë. Vjen gjithmonë, por gjithnjë e më të dobët e ke zërin.

394

Mendon kamerieri: Jam nxënësi i Krishtit. Ai e ka shndërruar ujin në verë, kurse unë, verën në ujë.

395

Për artistin, më e llahtarshme se vdekja është harresa.

396

Porsi një bylbyl. Të fluturoj në paskajshmëri, drejt një pranvere të paskajshme.

397

Pasojë hyjnore. As kur e ke parë Birin duke agonizuar mbi kryq, Babai nuk e ka anuluar vuajtjen.

398

Disa vetëm litari i bën vertikalë.

399

Të lirë e ndjej veten, i mbyllur në botën time.

400

Tërmet do të bëhet kur do të vehen në lëvizje idetë e tij 
fikse.

401

Kokëfortësi historike. Tre luftëra dhe tre shekuj shpjegimesh u është dashur romakëve për t’i bërë dakasit rumunë.

402

Nuk i ngjajmë njëri/tjetrit. Kemi virtyte dhe vese të ndryshme.

403

Derdhu! Shpërndaju, pa u  tëholluar!

404

Po marr tre ditë pushim, po mbyllem në shtëpi dhe po shkruaj një dramë të vetmisimit.

405

Lëreni t’i arkivojë sentimentet.

406

Njeriu ka anatomi prej vdektari. Si të vësh mbi supet tua të dobta peshën e përjetësisë?

407

Po ngjitem. Dua të ngrihem përmbi vetveten time.

408

Fetë e përçajnë njerëzimin. Kjo nuk don të thotë se ateizmi i bashkon. Ekzistojnë forma të shumta të pabesimit.

409

Prifti: “More djalë, është mëkat të jesh kaq i virtytshëm!

410

Përmes aforizmave e përhap pamundësinë gjithnjë e më larg, gjithnjë e më zëshëm.

411

Vullneti është porsi lumi. Blokoja rrugën po qe se don të rritet.

412

E ndjhej veten si ushtari Philippide para linjës së arritjes. Lavdia gjendet në prag, vdekja, vetëm për njërin e sigurtë.

413

Heliopotrizëm të jetë ky refuzim i dritës? Për të qenë me fytyrë kah paratë, ato rrinë me shpinën në Diell.

414

Paralelisht me lotët eliminojmë tepricën e krypës në organizëm. Kësisoj, kurrë nuk ankohemi pa kuptim.

415

Vepër aforistike. Paskajshmëri e ngritur nga hiçi.

416

Ngjitet pa pushim! Për të qenë e kuptuar, bota duhet kundruar gjithnjë e më lart.

417

Bëru i sinqertë! Prano se nuk ekziston.

418

Po qe se shndërrophej korupcioni në violinë, zotëria e tij do të këndonte më bukur se Paganini.

419

E kundruar nga shpina, çdo lindje është një perëndim.

420

Fiskaliteti dhe estetika. Asgjë nuk është impozante, po qe se për të nuk paguhen taksa.

431

Është mëkatë të prishish danturën duke i kërcëllirë dhëmbët në shenjë ahmarrjeje.

431

Të gjithë besimtarët do të pranojnë sipas çmimit promocianol, bileta për të hyrë në qiej, në karnevalin e mbarimit të botës.

432

Nuk mund ta nxjerrish vulgaritetin nga arti duke gjuajtur me ese vulgare.

433

Humnerë e mistershme. Nata sa më e errët, aq më thellë na duket qielli.

434
Jemi të pakufishëm. Por pakufishmëritë tona nuk përputhen.

435

Kij parasysh përmasat e ujit kur zhytesh në thellësi. Mate mëndjen kur nisesh në aventurat e jetës.

436

Kush e kupton madhështinë e lindjes, e pranon domosdoshmërinë e vdekjes.

437

Bullgarët janë simpatikë dhe mikpritës. I studjoj përnga profili. Ku mund ta ketë parë Eminesku qafën e tyre të trashë?

438

Ngjashëm me kërmillin, koncentrohem ndaj guackës sime. Por qenja ime vetëm ajo do të mbijetojë.

439

Nuk ka frikë nga koha. Është për tepër i kalbur që të kalbet.

440

Homogjenizimi i shoqërisë. Asnjë qosh rruge pa lypës, asnjë parkim pa qenin e saj endacak.

441

Idealistë të pakoruptuar. Krishti, si mbret i judenjve, do të kishte qeverisur më keq se Irodi.

442

Nën fluturimin triumfal të shqiponjës e zbulon kërmën.

443

Poezi don të thotë ndjeshmëria dhe inteligjenca. Kush e nënvlerëson poezinë është deficitar në të dy kapitujt.

444

Përgjegjësi kolektive. Aq njerëz të mirë ka zhdukur kataklizam, për të ndëshkuar disa shpifës.

445

Gjykatësve, sadoqë t’u shpjegosh, nuk të besojnë se ke vdekur derisa nuk ua tregon kufomën.

446

Natyra i ka bërë frytet e ëmbla. Por bërthamat – stafetë e jetës – janë të hidhura, për të qenë të pështyra në baltën e plleshme të një fillimi të ri.

447

Ti bësh për tepër keq armikut dhe për tepër mirë mikut. Ja dy hipostaza, njësoj të rrezikshme.

448

Po qe se don të të ndjekë shumica, premtoji gjithçka që di ngase ajo pret.


449

Xhelozi dhe shpresë. Nuk arrin larg me këto brejtës të vegjël në kafazin e zemrës.

450

Numri i telefonit të Botës Hyjnore, do të duhej përfshirë në Regjistrin Kombëtar, pranë numrit të policisë dhe zjarrfikësve.

451

O Zot, më ndihmo t’u bëj ballë sulmeve të pranuara në faqen e djathtë, për t’ia ofruar të afërmit faqen e majtë.

452

Krishti i ka marrë mbi vete mëkatet e votuesve. Kështu shpjegohet fitorja e tij elektorale.

453

Folklor. Bari i mençur me dele të ditura.

454

Informatika nuk ka kufi.  një kompiuter i aftë për të shkruar libra, ja dhe një tjetër, i gatshëm ti lexojë.

455

Mos u bën i sipërfaqshëm. Zhytu, po qe se don ta njohish thellësinë. Dhuntia për të notuar u vjen vetëm gjërave të lehta.

456

Mosaktiviteti na mbron nga mëkati. Por përtacia është mëkati suprem.

457

Vaj se çfarë ngjyrash madhështore kanë lulet helmuese! Çfarë thirrjeje pitoreske për vdekje!

458

Kush jam unë? Babai im, botimi i dytë, i rishikuar dhe  kompletuar.

459

Me çmimin  e tre mëkateve kam bërë dhjetra bëmirësi. Në ballafaqim me vesin, vyrtyti udhëheq me ndërprerje.

460

Shekspiri i ka dhënë emrin The Globe teatrit të tij të vogël, i mbuluar me me stufë. Ishte i vetëdijshëm për dimensionin e tij planetar.

461

Djegja është çmimi i dritës. Që organizmi të përpëlitet përmes natës së pamundësisë së tij, diçka organike duhet të digjet.

462

Do të kisha kaluar nëpër jetë krejtësisht i padukshëm, po qe se nuk do të kasha lënë pas meje gjithë ato faktura të papaguara.

463

Nga vdekja, më së shumti tremben ënmdërrimtarët. Nuk mund të ëndërrojmë veçse në kategori të përjetshme.

464

Çfarë ankthi! Të kesh vokacion çlirimtari në një vend të lirë!

465

Një lëshim me tradita multimilenare bëhet më e shkëlqyer, më rezistente se diamanti.

466

Këto aforizma janë mbeturina shkëlqimtare, hedhurina materialesh të mbetura nëpër kantieret e disa poemave të mëdha e të parrira.

467

Luftëtarin e lindur vetëm paqja mund ta trembë.

468

Shijet e shpirtërave të larta quhet aspirata.

469

Pas acarit të përjetuar në komunizëm, rumunët nuk mund t’i trembish me flakërimet e ferrit.

470

Po shembem në mendime polikrome.
Njësoj si vjeshta, po vishem me vdekjen në ngjyra të gjalla,

471

Jam pikë, por në asgjësinë time jam gjithëçka. Tjetra që mbetet është vetëm pakufishmëri.

472

Psalme rrome. Ideale të reja të gërshetuara nga shpresa të motshme të shembura.

473

Nga frika që kam ndaj teje gurgullon guximi im.

474

Këto janë mendime nga të cilat e bëj një lulishte, në vend të një kështjelle.

475

Iluzion kosmik kam qenë para se të lindem.

476

Rreziku fsheh në vetvete rregulla të panjohura.

477

Një urdhër i pakuptueshëm është kaosi.

478

Buja e papërmbajtur degdiset në valën e shqetsimeve të thella.

479

Kur era Jote rrah nëpër gërmadha, zgjon duke psherëtirë vetmi të haruara.

480

Çka mund të jetë e paqëndrueshme në pjatën e peshores?

481

Çka mund të jetë stabile kur çdo gjë është në lëvizje?

482

Zoti pronar, iluzionet e ëmbla rrumbullakësohen në korniza.

483

Vuajtje të furishme vërshojnë nëpër barkat e vullnetit.

484

Një shpirt i pakuptueshëm shëmbëllen me një bishë.

485

I brishtë, i trembur, i pambaruar, jam megjithatë vepra e zotërimit Tënd.

486

Po e rigjej vetveten time duk u degdisur në Ty.

487

Porsi i vetmuari në shkretëtirë, po largohem nga bota nga dashuria për njerëz

488

Pamundësia më është e shkruar në shuplakë.

489

E kam ndezur zjarrin e jetës në shpirtin e çunit tim, ndaj mund të shkoj

490

Mësohu ta varrosish harresën në bjeshkët e akullta.

491

Gjithçka që e bëj është këngë apo namatisje.

492

Porsi një sirenë mësohem të dergjem mbi ujëra.

493

Kur lumi i jetës vërshon varrezave.

494

Nga po vij? Nga thellësitë e mendimit të shenjtë. Nga humnera hyjnore.

495

I lirë ndjehem në Ty. Të zënë rob janë ata që janë jashtë.

496

O Zot, hija qiellore nuk mund të jetë e Jotja. Asgjë nuk e tejkalon shkëlqimin Tënd.

497

Jam njeri. Pra, qaj dhe qesh me të njëjtin lloj lotësh.

498

Ndërmjet brigjeve të mia bota ime pa brigje.

499

Jam i verbët, Zot, ngase shoh dhe nuk kuptoj.

500

Po e ndjej veten të lirë. Sot mendimi im tinëzar gjendet në mëndjen e të gjithëve.






 Aforizma rumune në gjuhën shqipe

Valeriu Butulescu: Lulet e përjetësisë

Në kuadrin e Bibliotekës shqiptare (Biblioteca albaneză), duke patur për redaktor poetin Sali Bashota, këto ditë doli në dritë në gjuhën shqipe një antologji e bukur me aforizma të  shkrimtarit rumun Valeriu Butulescu. Libri Lulet e përjetësisë  u botua në Editurën Ardealul, me propozim të Bashkësisë Kulturore të Shqiptarëve të Rumanisë, duke patur për autor të përkthimit dhe parathënies autorin e këtij shkrimi. Lulet e përjetësisë strukturohen në tre kapituj: 1. Gruaja është forca lëvizëse e jetës. Burri është vetëm çelsi për kontakt, 2. Nga shpirtërat e njerëzve të mirë, të ligët thurrin qylima dhe 3. Poetët e vërtetë dëshmojnë se përjetësia mund të gërshetohet me lule kalimtare.
Mendimet e këtij autori të huaj janë shkëndija që ndikojnë të lindë shpresa për dritë. Libri vjen në gjirin e lexuesit shqiptar me një një numër të konsideruar aforizmash të përkthyera në dhjetra gjuhë anembanë botës. Mendimet aforistike të autorit janë shkëndija të shkëputura nga gjenialiteti i tij krijues, vlera të denja për begatimin e universit me ide të shkurta, origjinale e atraktive. Fjala është pra, për një autor të cilin e karakterizojnë idetë universale dhe mitet autoltone,  sinqeriteti, ironia dhe ndjeshmëria.
Përmes bashkë/përkthimeve letrare të disa shkrimtarëve të shquar shqiptarë në gjuhën rumune dhe polake (Rifat Kukaj, Rexhep Qosja, Shkëlzen Halimi etj.), si dhe përmes dëshirës për të qenë i përkthyer edhe në gjuhën shqipe, autori dëshmon respekt ndaj gjuhës të cilë e admironin titanët e botës mendimtare rumune, M. Eminesku, B. P. Hashdeu, N. Jorga, siç janë sot Grigore Brâncuş, Tiberius Puiu, Gheorghe Micu, Cătălina Vătăşescu, Marius Dobrescu, Marius Chelaru, apo siç ishte në shekullin XIX-të një dashamir i madh i shqiptarizmit, ish/krahu i djathtë i Nikolla Naços, Dimitrie Butculescu.

Të vërteta të përjetshme të mbrujtura me poezi

Valeriu Butulescu u lind më 9 shkurt 1953, në fshatin  Preazhba (rum. Preajba), në një familje fshatare. Studimet i kreu në Akademinë për Mina dhe Metalurgji, në Krakovë të Plonisë. Shumë vjet ka punuar si inzhenier në një ndërmarrje miniere në Petroshan, qytet në të cilin qe stabilizuar, ku jeton dhe sot. Vite të shumta ka qenë zëdhënës i xehtarëve në Luginë të Zhiut (Valea Jiului). Pas Revolucionit antikomunist të Dhjetorit 1989, qe zgjedhur deputet në Parlamentin e Rumanisë, në tribunën e të cilit shumë herë ka marrë fjalën , ndërsa diskurset e tij kanë bërë bujë si pasojë e fjalimeve të ngarkuara me kuptime të thella për përmirësimin e situatës së minatorëve të mbërthyer nga prangat e varfërisë. Sipas vlerësimeve prezente në vëllimin Aforizmi (Editura Mustang, Bukuresht, 2002), Valeriu Butulescu është një poet i madh dhe një orator i madh. Fjalimet e tij në Parlamenti janë ndër më të bukurat nga të gjitha pikëshikimet. Tani është anëtar i Këshillit të Rrethit të Hunedoarës.
Që nga vitet e studentërisë ka filluar të praktikojë më shumë gjini letrare, sidomos aforizmin, gjini tejet e vështirë dhe pretencioze. Përveç aforizmave, shkruan poezi, ese, dhe merret me përkthime në gjuhën rumune nga polonishtja dhe gjuha spanjole. Megjithatë, thekson miku i tij ukrainas, Stefan Tcaciuc, fëmija më i dashur i shkrimtarit Valeriu Butulescu është aforizmi. Valeriu Butulesku është një mjeshtër i pashoq i aforizmit. Aforizmat e tij janë tejet moderne. Fjala është për fragmente të përkohshmërisë në të cilën lulëzojnë lulet e përjetësisë. Frazat e shkurta me kuptim të thellë dhe domethënie të gjerë të këtij autori, e kanë joshur vëmendjen e poetëve të mëdhenj rumunë, Marin Sorescu, Nichita Stănescu, Ion Alexandru, Geo Bogza etj. Autori ndërton një botë, e cila, siç kanë shkruar krtitikë të panumërt, është e dominuar nga sensibiliteti, rafinamenti dhe inteligjenca.
Libri i Butulescut është një antologji tekstesh të zgjedhura që përfaqësojnë pasqyrën e një shpirti fin, poema të shprehura në një varg me elegancë, mendime të ngarkuara me sarkazëm dhe satirë, një zonë e mençurisë dhe lirizmit të zotëruar me energji. Rruga historike ë aforizmit është e gjatë, duke filluar nga Hipokrati te Francisc Baconi, Goethe, Nitzsche, Karel Capek etj. Mendimet e Valeriu Butulskut janë shkëndija që ndikojnë të lindë shpresa për dritë. Ato janë të vërteta të përjetshme të mbrujtura me poezi. Librat e tij me aforizma  janë joshëse, thekson kritiku Radu Ciobanu. Ato lexohen me një « frymëmarrje », siç thuhet, por të riftojnë pastaj, duke të obliguar për një lexim të dytë, duke u ndalë te secili mendim.
Në një epokë në të cilën shumica e bashkëkohanikëve tanë « konsumojnë » ide të gatshme, merita e madhe e aforizmave të Butuleskut është ajo se na stimulon disponimin refleksiv, duke na detyruar të mendojmë vetë me kokën tonë. Autori i kësaj vepre është poet, shkrimtar dhe përkthyes, ish/deputet dhe admirator i gjuhës shqipe dhe komunitetit shqiptar. Lulet e përjetësisë është vepra e parë e një gjinie të këtillë që del në gjuhën shqipe, e një autori rumun, i përkthyer pothuajse në të gjitha gjuhët e Europës. (Baki Ymeri)

Google+ Followers