D’Annunzio, Një dashuri mes letrash të fshehta

Pescara, E Shtunë, 17 mars 1888

Po të shkruaj pas letrës tënde me rrëfimin e dremitur. E shkreta Barbarella gjumashe! Më duket sikur të shoh me gojën gjysmë të hapur, gushën në të cilën ndjehet pulsi, hijet e qerpikëve të gjatë, e shtrirë në tapetin e vogël të Bouckara me ngjyrën e kuqe të thellë. Sikur unë të kisha ardhur atëherë dhe ta mbyllja gojën tënde sensuale prej aktoreje me gojën time? Mos ji shumë e shkujdesur këto ditë! Unë mendoj të nisem të martën pasdite. Të mërkurën mund të mbërrij në Romë. Ndërsa në orën tre ose katër do të jem në takimin në Barbarella, që do ta përpij të gjallë, pa asnjë pikë mëshire. Oh, çfarë kafshimesh që ngjajnë si puthje dhe puthje që ngjajnë si kafshime! Do të bëhesh e gjitha vjollcë. Të betohem! Dhe nuk do mundesh as të bërtasësh apo ankohesh e bukura ime! Sa më pëlqen! Jam ngritur. Dita sot është e vakët. Shëtita në kopsht dhe mblodha manushaqe, ato të mëdhatë dhe kundërmuese. Po të dërgoj pesë: një për gojën tënde të adhuruar; një për gjoksin e majtë, që është shumë mik imi, një për sqetullën e djathtë, të cilën mund ta puth disa herë pa u tkurrur, një për ce bon petit endroit që është poshtë veshit, burim i skandaleve të pathëna dhe një për lulen e luleve, për lulen e freskët të kënaqësisë sime, për trëndafilin origjinal. Për të asgjë. Mirupafshim. Nesër është dita ime e emrit. Më dërgo gjithë mjaltin që ke nën gjuhë; të gjithë! Mirupafshim. [...]


Gabriele
Francavilla al Mare, 1 Tetor 1888
[...]Dita sot është sa e qetë dhe e trishtë. Eca në rrugët e pafundme të kodrave, gati si një labirint; pushova në pemët e mbushura me fruta, të dhimbshme me peshën që mbajnë, vështrova detin e palëvizshëm të kthjellët si një kristal e vende-vende i ngjyrosur në jeshile; Ndjeva të gjithë poezinë e thellë dhe të parrëfyeshme të objekteve në vjeshtë; dëgjova këngët e vjeljes, të qeta e solemne si këngët gregoriane; dhe shpirti im të kërkoi me një dëshirë të pafundme. Tani vjen mbrëmja. Të gjitha gjërat, në këtë plogështi të ajrit dhe dritës, pothuajse mund ta humbin realitetin e tyre. Çfarë nuk do të jepja Bar-barella, që të kisha këtu! Dhe ti mendon se unë nuk të dua... Mbi tavolinë kam shumë trëndafila. I kam mbledhur në tufat e reja të kopshtit të Kuvendit, sepse nesër është dita e Paolo Michetti. Kanë ngjyrë paksa të zbehtë dhe një erë po të tillë; por më pëlqejnë shumë. Duket sikur kanë lindur në një varrezë ku janë groposur në çifte dashnorët e një kohe.


Gabriele
Pescara, e Diel, 20 Prill '90, mbrëmje
Isha në San Vito.[...] U nisa që në mëngjes. Ishte mëngjes gri. Zemra më rrihte fort teksa kërkoja një biletë për San Vito. Oh, mëngjeset e korrikut kur shkoja të përgatisja strehën! Kujtimet filluan të më trazonin; po rijetoja me ndjenja reale dhe të thella atë fragment të një jete të largët. Në një mëngjes të vetëm rijetova dy muaj lumturi.[...] Si mund ta them shpirt i shpirtit tim, si mund ta them trazimin e brendshëm që më shkaktoi parja e detit tonë, e kodrës tonë, e qiellit tonë? E kam zemrën të fryrë.[...] Ishte një det tërësisht i bardhë, nën një qiell të turbullt. E gjithë pamja e një pranvere në ardhje dukej se ishte mbledhur në ato anë. Një iluzion si në ëndrra lëkundej mbi pamjen. Një ngrohtësi epshndjellëse dilte nga toka si një frymëmarrje femërore.[...] Unë ecja, ecja në shtegun ku këmbët e tua kanë peshuar; hidhja shikimin mes gjërave që sytë e tu kanë parë. Ndjesi që s'mund të shprehet: një butësi e pafundme që shpërndahej te unë si një tallaz; një lloj përqendrimi i gjërave hyjnore, si në vende të shenjta ku kanë kaluar shenjtorë. Nuk di si ta them. Ti e kupton. Pastaj mbërrita në shtëpi;[...] ngjita shkallët që shumë herë tingëllonin nën vrapin tënd të lehtë; hyra në dhomat tona, dhomat që janë dëshmitare të një lumturie dhe paqeje hyjnore.[...] Asgjë nuk kishte ndryshuar, ose pothuajse asgjë. I njëjti shtrat, figurat në mur, porta e shkërmoqur, mbështetësja e gjatë, madje edhe firma e Andrea Sperelli mbi mur[...] Në pragun e dhomës së parë, në studio kishte një impiant të madh me manushaqe të lulëzuara. Të kujtohet ajo bima që zvarritej në të çarën e një shtroje me tulla? E gjitha e lulëzuar pafundësisht[...] Në një nga kangjellat e portës, ishte ende fraza: - Barbara, 31 korrik 1889: Gravis dum suavis; - e më tej, mbi një tjegull një fjalë dehëse e shënuar me dorën tënde (e kujton?: - semper.[...] Erdha vërdallë, vizitova vendet e njohura: portokallin, pusin, gurin në të cilin ti uleshe. I njoha të gjitha pemët nën veshjen e tyre pranverore. Të gjitha më thoshin diçka për ty. Ti ke lënë atje, në atë kopsht të egër një ndjesi të pashkatërrueshme të qenies tënde, një praninë tënden intime. Ti nuk mund ta imagjinosh se si janë ruajtur gjurmët e ecjes tënde. Në çdo hap më dukej sikur të gjeja, sikur në çdo hap penetroja në një prej imazheve të tua të gjithëfuqishme. Rijetoja sërish atë jetë. Një zhurmë, një zë, një ngjyrë, një buzagaz, një parfum, çfarëdolloj shfaqjeje mjaftonte për një turbullim të shpejtë e të fortë si furtunë. Pastaj të gjitha zhurmat, zërat, të gjitha fëshfërimat u zhdukën në fjalën e madhe det. Asnjë gjuhë nuk më ishte dukur kaq elokuente, kaq e gjallë, kaq e animuar. Deti më sugjeroi një nga një, të gjitha kujtimet e intimitetit tonë; të gjitha, më kupton? Kënga e detit nuk ishte e ndarë atëherë nga jeta jonë, si gjaku ynë dhe si frymëmarrja? Çdo akt i dashurisë sonë kishte atë shoqërim të ëmbël dhe të thellë. Dhe deti ia tregoi sërish shpirtit tim. Unë besova se vleja më pak, se isha tharë, se po vdisja[...]. Gjineshtrat nuk kanë çelur. Disa lule të verdha më gënjyen. Ja, po ti dërgoj. Po të dërgoj një gjeth dredhkë që është ngjitur në trungun e pemës së madhe në afërsi të pusit. Kam mbledhur edhe disa guriçka në plazh, pak palmë deti, në vendin e saktë ku ngrinim tendën; në vendin ku shumë herë, ende të lagur kemi shijuar një epsh gati të egër mes afshit të diellit dhe kërcitjes së ujit në zhavorr.[...]Mirupafshim. Po më dhemb koka. Ajri dhe dielli më trullosën; ndërsa mallëngjimi më ka përhumbur.[...] Mirupafshim, Mirupafshim. Të puth të gjithën i ethshëm. Të pi të gjithën. Mirupafshim.


Francavila al Mare, 1 Prill'91
Dje nuk të shkruajta. Mbrëmjen e së enjtes mbetem gjithmonë vetëm, pa parë asnjë. Piva alkool dhe tymosa shumë çrregullisht për të errësuar ndërgjegjen e për të mpirë shpirtin. Për një çast dremita dhe fjeta deri pak pas mesnate, pa ëndrra. Kur u zgjova, ndjeja gjithçka që më digjte, me një etje të pashuar dhe një dëshirë të shfrenuar për përkëdheljet e tua, u zgjova i tmerruar. Deri në orën 5 mbeta zgjuar në shtratin që më dukej në flakë...Sa i mjerë dhe fatkeq është mishi ynë! Dje në mëngjes, rreth orës 10, u zgjova i lodhur,i zbehtë dhe plot zemërim. Binte shi i fortë dhe ishte një qiell i egër. Mora një letër nga një mik në të cilën gjeta të shkruar: ".. prokurë për t'u shëruar me çdo kusht. Nuk e di nëse të kam shkruar që mikja jote është parë nga një i njohuri im të enjten në faltoren San Pietro, bashkë me një djalosh të shëndoshë dhe një grua të shtyrë në moshë. Ndoshta ishte e.. Bada ec. ec. "Siç e sheh një ligësi idiote që do të ngjajë si një paralajmërim i mëshirshëm. Irritimi im kaloi çdo kufi.
[...] E mora letrën tënde ku ende flitet për dëshpërim, për një të ardhme të errët, për frikëra e humnera. U mundova të lexoja, të shkruaja ta hiqja mendjen. Kisha brenda vetes një liqen me vrer. Binte shi dhe qielli ishte bërë më i thellë. Rreth katrës, pashë të hyja në dhomën time Ciçillon të pagjumë. Kishte dremitur rëndshëm mbi një karrige dhe ndjehej keq. Ishte inatosur kundër vetes, kundër të gjithëve. Dita ishte e keqe edhe për të.[...] Për një çast dëgjova zërin e doktorit; epikueran i trashë. Ciçillo tha: -Mjaft. Tani do të vijmë. Dhe me doktorin që qeshte, Ciçillo sajoi një drekë. Që të dy kishim nevojë t'i shpëtonim ndërgjegjes, të mbysnim ankthin,të zhgërryheshim në vulgaritet, të rrinim mes njerëzve mediokër. Për drekë shkuam në një shtëpi të Francavilla. Oh të qeshurat e shëmtuara! Çfarë tmerri![...] Sot jam më keq se dje. Ende bie shi dhe bën ftohtë. Një i ftohtë i njomët që depërton deri në palcë. Nuk di çfarë të bëj[...] I mbaja sytë në një baladë të Cino da Pistoja, e cila fillon: E dashur, dhimbja ime nuk ka qetësi/sepse është jashtë çdo përmase: kështu fati im, kur u dashurova më kishte vdekur!

Letrat e publikuara janë shkëputur nga arkivi privat i
Federico Roncoroni.


Milosao

Google+ Followers