…shenjat e buzëve Me tkuq

Linditë Ahmeti

Një tufë me poezi nga Linditë Ahmeti, e konsideruar një zë solid, ku mendimi dhe ndjesitë gjejnë shtigje të ashpra për ta shndërruar gjithçka në katarsis energjie, si fjala vjen mbi kuptimësinë e jetës, ëndrrat dhe kujdesi për të ruajtur arketipin e saj poetik. Lindur në Prizren, poezitë e Ahmetit janë në “Zërin e rinisë” të Tiranës, në “Fjalën” e Prishtinës, në “Flakën e vëllazërimit” të Shkupit, në “Alternativë” të Lubjanës, në “Illyria” ShBA, në “Bota sot” Zvicër dhe në gazetën “Drita”. Ka studiuar greqishten e vjetër dhe latinishten në Shkup, ku edhe jeton


LULJA ALBA

Kur heliosi e derdh me grusht gëzimin
në qiellin e zymtë
e mbi fshatrat e përgjumura
e kur zana e mujit bëhet gati
t’ia lajë sytë omerit të ri
me vesë luleshqerre
këtu te ne
ku është çarë arka e shpresës
këtu në ultësirë
skaj një kaçube
përfundi një këpuce të vjetër
të rëndë
të fëlliqur
të vetëshkyer nga inati i fundit të vet
e të grisur nga thonjtë e mi
e shoqëruar nga rrezja e zbehtë e dritës
së ftohtë
bashkë me thneglat e vyeshme
me bletët
me fluturat krahëshkruara
nis ta ngrejë kokën e bardhë
si me turp
por me krenari
lulja alba
e cila ndonëse nën ferrë
e nxjerr mbi botë bardhësinë
po pse nën ferrë
lulja e bardhë e liqenit nën ferrë
atëherë ia jep gazit mbi kullën time heliosi
e më zgjon
përballë meje s’ka kaçuba
as ferrë
as këpucë
duken vetëm liqenet e lurës
si stoli prej safiri
e mbi ta
me miliona lule alba
si barkat e afërditës së bukur
prej nga loz e përgjon erosi
me tufën plot shigjeta në shpinë
që i hedh bashkë me buzëqeshjen e tij
merr arbëri e bardhë
vetëm dashuri
koordinatat e mëngjesit


TREKËNDËSHI

ikin retë e plumbta
vijnë të kuqërremtat
njëherë këto
pastaj ato
sërish këto
pas këtyre ato
kur bëhet ndërrimi
në kupën qiellore paraqitet
trekëndëshi
i madh
i dukshëm
vetëm për  sytë e shkruar
tri anëza
tre brinj
tri kulme
në qiellin hapësirë ndërrimesh
qëndron trekëndëshi ngjyrë plumbi
i qartë si halli im
trekëndëshi
në qiellin që s’e nxjerr dot ngjyrën e vet
përmbi lisnajat pa gjethe
përmbi fushat me dredhëza që u ka rënë djega
trekëndëshi
me tri pika të dukshme
që janë tre rrathë
tri pasqyra
e s’dallohen pse shikojmë
nga pozita më e ulët
nga ultësira ku rrjedh vrugtësia
tri pika janë ku kemi mbetur
jo s’janë tri pika po tre rrathë
tre rrathë ku kalojmë kohën
duke lozur vallen e rëndë
tri anëza
tre brinj
tri pika
tre rrathë
tre
trekëndëshi

AMERIKA IME

 “Po të isha hënë
do të dija ku të bie”
D. H. Lawrence

hajt Selenë moj të lutem
lësho ndonjë copë adulari
t’i shohë shenjat Dreri i Bardhë
hajt Selena ime
t’i bëhesh fener Gjuhës së Zjarrtë
t’ia ndriçosh rrugën Qepallës së Përlotur
t’i bësh dritë Demit që Rri Ulur
i cili i prin kuvendit
me temën e vështirë
me klenë a mos me klenë


KUR MË VJEN AI ME MBRËMJEN

Kur ikën dielli matanë malit
Heliadat i lënë shenjat e buzëve
Me tkuq

Aty ku qiell përqafon bjeshkët
Duke i tërë perëndimi me shenja buzësh
të trëndafilta

Ngadalë pastaj
Lëshohet teposhtë drejt fshatit
Me fustan ngjyrë vishnje
Mbrëmja
E shoqëruar nga simfonia
E zogjve të malit

Që shkojnë të flenë
Të bartur në krahët e driadave
Plot verë
Që e ftojnë zefirin t’i përkundë degët
me çerdhe

Ndonëse hemera bie të pushojë
Mbi fshat mbetet gjallëria
Se e kanë marrë vesh
E dinë të gjithë
Ai do të më vijë
Ma dërgon vetë Zeusi
Mbrëmja e pret një copë nga fustani i saj
I mëndafshtë

E shton rrugën
Xixëllonjat varen në gjethet e drunjve
Për anësh

Llamba
Ai do të më vijë
Gratë janë bërë gërsheta
Nëpër dritare
Duan të vjedhin një grimë Nga bukuria
Që s’u takon atyre

Për të arnuar ëndrrën e grisur
Në fund – ndodhia
Ai zbret në formë të flluskës
E kur e çon dorën të trokasë
Në derën time
Rroket në një ferrë të kulumbrisë
E shkon me erën

Si balonë e shpuar
Lojë e Zeusit kjo do të jetë
Udhë e mbarë o çun i pritur
Udhë e mbarë o çun syshkruar



DIN KALLUSHANI PLAGËN SI DIELLI

Qetë.
Pushon Din Kallushani[1]
në këndin e larë me trimëri.
Mos bëni zë!
Mos e fikni atë fije drite
që i bie nga oxhaku i lartë i atnisë
të cilin po e ngrinte me shokë.
Qetë.
Ka rënë Din Kallushani.
Të pushojë.
Një është bërë trimi me tokën e butë.
Din Kallushani me plagën si dielli
Pranë i ka dy djemtë për ta bërë treshin
e pikëlluar
Qetë.
Ka pushuar gisht i kamëzës së martinës.
S’këndon më gjeli
po motra kumri.
Pushon Din Kallushani.
Heshtja e thellë e ka veshur fshatin
e thyer,

të thyer
si qeramidhet që bien nga pullazi
i kullës së lartë
nga stuhia
Ka rënë një mjegull e rëndë
mbi ëndrrën e vetmuar
nëpër të cilën dëgjohet zëri për dhuratat
që po na i sjellin danajt.
Po s’i merr dot kush.
E dëgjojmë Laokontin e s’e hapim derën.
Derën që e ka mbyllur Dini.
Din Kallushani me plagën si dielli.

QËNDISMË
tërë shkretëtira ka hyrë
në kazanin e zjarrtë
të vapës hadjane
uluron si kuçedër e lënduar
e shkrihet si dhjamë cjapi
në fëlteren e vënë
mbi pasionin rinor
pastaj derdhet përcëlluese
mbi ëndrrën time
të lulëzuar
e vret
si gjalpa e nxehtë që rrjedh
në veshin e viktimës
nga dorë e vrasësit me pamje engjëllore
e mbulohet tërë bota ime
mbulohet
me shtresën e trashë rërore të heshtjes
përvëluese
ja kjo është hapësira ime
të cilën të gjitha gazetat e botës e lavdërojnë
duke e krahasuar me një copë qielli të kaltër
si një tërësi e paqes
që e mbajnë djemtë e dëgjueshëm
të veshur me shtemësinë
që i shkon për shtat thanatosit
i cili në tempull të redonit aktron
nikoqirin mendjemadh
por gazetat s’e dinë e s’kanë dëgjuar
se ka filluar mësimi në klasën e parë
me mësuesen afërditë që i prin klasës
e do ta dëgjojnë këtë zë nesër
do ta dëgjojnë
e do ta hetojnë si e përhapin erën e mirë
të lules alba
atëherë do ta dinë
do ta dinë
se në qiellin që duket si muslin i kaltër
ka plot yje që nuk duken
e do t’i shohin
fëmijët duke mbledhur shkretëtirën
si ndonjë qilim të vjetër
përfundi të cilit del tërfoja me katër gjethe

MBROJTJA E HEKUBËS

stiksi tashmë po kalon i kuq përmbi ne
brenda zbrazëtirës sonë pa ngjyrë
duke shndërruar çdo gjë në lym
çdo gjë në harresë
pas vërshimës së zezë me danaj të pluhurosur
në kalë të drunjtë
ecën e rëndë heshtja e hekurt
me punë
ta qesë pëlhurën e zezë mbi grilat e qytetit
të dhunuar
e nga nofulla e hapur me dhëmbët e ngjyer
me gjak
të kalit të drunjtë
kërcejnë ushtarët dimërorë
hekuba ka mbetur vetëm
midis krenarisë së rrënuar
kush do ta mbrojë atë
priami kreshnik ka rënë nga dora tinëzare
e perifetit
e ne jemi kufoma
qëndron hekuba kryelartë mbi zymtësinë
e pafund
para saj burgoset grimca e fundit
e shpresës
dëgjohen lodrat e huaja
që ia shtijnë dridhmat edhe bishës në mal
edhe gërmadhat shemben nga stiksi me danaj
e me haronin me dhëmbë të kuq
por s’ka frikë hekuba e verdhë
ajo e di
është emri i hektorit mburoja e fortë
që s’e shpon dot as rrufe e zeusit


NARCISI PARA KROIT

narcisi shikon fytyrën e tij
në gurrën e kulluar
e s’e ka dert se një vashë e ka bërë jehonë
e sheh narcisi fytyrën e vet
e poshtë në ujë shfaqet një lule
me emrin e tij
thotë narcisi i dashuruar në vegimin
përtej pasqyre
tërë kjo bukuri tërë kjo bukuri
bukuri e vetme
kurse prapa tij ngriten lisat shekullorë
drunj me kurora heliodori që prekin
kupën e qiellit
që ligjërojnë harmoninë e paskajit
e fëshfërijnë
koha jonë e shkurtër
koha jonë e shkurtër
më tej një zog i këndon grurit që piqet
atje zogu tjetër e zgjon gocën
që ka pritur me vite të dashurin
të cilin e sjell hera me kurorën
e besës
s’i vëren narcisi as fluturat e arta
si loznin vallen gazmore mbi kokën e tij
kecërit e egër si hanë maja gëmushash
s’i sheh i gjori narcis
e s’më sheh as mua
në dritaren e lartë të kullës
si përpiqem ta mbroj nga fytyra e tij
grimcën e padukshme të bukurisë
derisa era zbulon edhe një bukuri të pyllit
përmes pëshpërimës së gjetheve
narcisi u tret narcisi u tret

Shënime biografike
Linditë Ahmeti u lind në vitin 1973 në Prizren. Poezitë e saj janë botuar në “Zërin e rinisë” të Tiranës, në “Fjalën” e Prishtinës, në “Flakën e vëllazërimit” të Shkupit, në “Alternativë” të Lubjanës, në “Illyria” ShBA, në “Bota sot” Zvicër dhe në gazetën “Drita”.
Libri i saj “Mjedra dhe bluz”, të cilin e botoi “Flaka e vëllazërimit”, u prit shumë mirë nga kritika. Ka studiuar greqishten e vjetër dhe latinishten në Shkup, ku edhe jeton.
* Poezitë janë shkëputur nga vëllimi i dytë poetik i poetes, “Ishulli adular”, Shkup 1996.

Google+ Followers