Goca të mira, të njohura, të Tiranës së natës

E kanë konsideruar poezinë e tij pop-art jo tipik, me mesazhe jo tipike, por nën një stilistikë gjuhësore krejt të çlirët nga klishetë, Ervin Hatibi ka ngritur një lloj surealizmi sugjestionues me gjuhën e tij poetike; e përditshmja me sjelljen e konvencionit të sendeve krijojnë skenën njerëzore si gjuhë populli që tenton kujtesën, kohën dhe kryeneçësinë e historisë



Këngë dashurie për kandrrat
Ervin Hatibi

Këngë me karma
Gjithë ç‘kam parë, gjithë ç‘kam ngrënë-karma
Gjithë ç‘dëgjova, gjithë ç‘preka
E ardhmja është nesër apo thjesht’ e djeshmja
Me këmbët
Shtrënguar në këpucët e mija?
Karma
Unë vetë të mëkova
Dhe gjithë ç‘di për mua vetë t’i mësova
Pa më marrë shumë leje ti tani po përdor
Për direkë, krahët e mi të lirë
Qepallat e mija për vela ke qepur
Pa ma varur lundron për ku je nisur
Ku shkon, fjala vjen, një pëllumb që ikën
Përveçse për t’u bërë çift me një tjetër
A ke nga fillon vallë i ri, shteg
Përveçse në një nyje të rrugës së vjetër?
Të shtegtosh. Të ikësh. Po ku të shkosh?
Po zgjate këmbën, të jepet veç tokë
Pa ujë të ëmbël justifikimesh
Kjo
Është toka për ecje
Toka e njerëzve
Toka e mundësive ku nuk u iket dot përgjegjësive
Karma
Ajo që ke lexuar ti je ajo që ke ngrënë ajo që ke nënë.
2002

*  *  *
o hënë mos ma humb gjakun
klithte
njëri tek vdiste në këmbët e tjetrit
që vazhdonte ta vriste-mbytur në gjak e hëna
sipër e plotë s’humbiste
mes resh mbi shtegun shkretan
o Zot vetmia sa e rëndë me vrasës përmbi… e hënë aty
dy… tri… pesëmbëdhjetë hëna numëroje si kopsa
në pllakat e gjalla të gjakut të tij

…..

e njëjta hënë (vite më pas)
(një hënë që hyn në dhoma gjumi)
-ç’ke që qesh i thotë gruaja burrit
(shpinëz shtrirë mbi shtrat)
-ç’ke që qesh?
burrit më s’iu ndenj, s’u mbajt
-e di si është puna? (merr frymë thellë
gati sa nuk thith dhe hënën në zgafellë)
-e di sesi? mësoje pra:
kaq vite më parë isha unë
ai që vrava filanin një natë
e vrava; mos më pyet pse/si e vrava
e tek i bija, hënës i bërtiste mos ma humb gjakun
dëgjon? hënës i fliste mos ma humb gjakun
(gruaja dëgjonte e bardhë)

………………………..

nuk dihet sesi, por gruaja e burrit
ose foli me gratë ose me burrat…
e rëndësishme: fjala me hënë mori dhenë
dhe burrin e zunë e vranë

………………………..
kur gjyshi ma tregonte këtë gojëdhanë
në fund më thoshte (unë skuqesha)
- grave tregoju ç’ke brez e poshtë po kurrë
ç’ke brezi e sipër
brezi kështu ishte pra thelbi kufitar i burrit; brezi
që shtrëngon pas shpirtit koburet dhe poturet
problemi është se gjyshi neglizhonte në një farë mënyre
rolin drejtues të hënës, peshën e hënës në këtë histori
si edhe në gjithë historitë tona me vrasje edhe gra
(me eros e thanas si i thonë)
se është një hënë mbi ne, mbi njerëz që ecin, një hënë
torturuese si
makina e së vërtetës
është një hënë si llampë morgu përmbi
e poshtë që shtiresh i vdekur ti
poshtë ti tek shtiresh mish
është hënë-fanepsje e një gjiri nxjerrë nga rrobat gabimisht
për një fëmijë-femër që qenka rritur
që tashti pi cigare e jo qumësht njeriu-ky je ti
dhe hëna ai fakti i bezdisshëm që çdo nënë
në gjak
ka brenda rrobash gjirin si shantazh
por njëherësh edhe gjyshit i bie të ketë
të drejtë:
në i rrëfen gruas ç’ke sipër brezi-janë të njëjtët gjinj:
ajo të hedh e rend të gjejë ndonjë
që ia del të mbajë më gjatë të errët
fshehur
në një këmishë burri me kuadrata
gjysmëhënat e njëjta të anës tjetër
2002


Vajzat e tranzicionit

(kujtime)

Hyrje.
pjesëmarrje vullnetare
e fytyrave nëpër
dekore qytetare
faqe që përtërihen
faqe vajzash, fasada dekadash
që përhihen në
fizarmonikime
kolibrore
ditaresh
të një
(dy, tre, katër, pesë…)
adoleshence
me afat të parashikuar skadence

Thirrore korridori.

Goca t’buk’ra të rinisë sime të parë
Për ju më hapen e më bien përduarsh
Freskoret kineze të enumeracionit
Me ju hapen e mbyllen afresket
Përgjithësisht bardhezi
Të arkivave të tranzicionit
“… Sonila Sopi u gjet e therur
Në Milano, në plehra e hedhur”
Gocat e buk’ra të rinisë sime të parë
Ju ishit pa e ditur dhe pa faj
Bija të luleve të San Françiskos oqeanike
Por shampot ju vinin nga Bullgaria
Fallco dhe ballkanike
Ju vetëm liri, liri kërkonit
Dhe mëshirë nga motorristët e palarë të Babrroit
Goca të mira të Tiranës së parë
Burrat tuaj janë reporterët italianë
E ju më dukeshit të gjitha të mira
Kure unë isha thjesht i pakrehur
Dhe nuk kam pasur kurrë Sida
Thjesht’ më pëlqenin legjendat dhe Stigma
Si kafshë shtëpijake, por e egërsuar
Ju vrojtoja
Përtej Bob Marlit bjond të flokëve të mia
Goca të mira, të njohura, të Tiranës së natës
Me zhargonin tuaj të zhdukur tashmë
Bashkë me baret efemere
Në jug t’Unazës
Bashkë me pseudonimet romantike të spaçatorëve të
Vjetër
Që në fakt e nxirrnin bukën
Me ndonjë zanat tjetër
Zhdukur zërat tuaj si mente në mitingun e opozitës
Që zgjaste sa besimi ndaj politikës
Zhdukur përfundimisht silueta juaj e mirë
Nëpër palestra
Ku sot fabrikojnë një tip femrash të tjera
(pak më të lehta)


Dalje.


Në zemër më vijnë
E mblidhen
Ta nxijnë
Kujtime të vjetra ëmbëlake
Me një kreshendo prej flake (kashte

Kujtime të gjalla privuar
Tashmë
Në detajet banale –
Mbetën veç frazat, gjestet teatrale
Ashtu siç ishin shkruar
(Nën rekuizitën e vjetëruar
Erëmonte djersa e aktorit të ri
Të dhjetë vitesh më parë


Kujtime të gjalla qëruar
Nga detajet banale
Dhe mbetën simbole vetëm
Si kafka
Pas tretjes së lëkurës tullace
Dhe mishrave të lodhur të mimikës ne faqe


Kujtime që refuzoni shpejtësinë e dritës
Thellë perspektivës, brenda dritaresh të qytetit
Dritës
Tek i përshtaten rreth kurmit një ish-vajze
Që plaket jashtë meje (e re përbrenda
Ose e anasjellta
Kujtime, ju i përkisni më shumë errësisrës
Ku marrin në heshtje format e veta
Gjallesa gjuhësore nga e djeshmja
(Përdhe, mbledhin në heshtje rrobat e veta


2002-3-4


(agenda)

të hapësh derën, të mbyllësh derën
të presësh me syze dielli verën
të ndërrosh parfumin
dekorin
kostumin
të bësh maksimumin
të përdorësh telekomandën
të shtypësh tetën
dyshin
gjashtën
të kujdesesh për tonin kur ngre telefonin
-të djelën votonin
të zhysësh kartonin
për një emër
mashkull a femër-si herën tjetër
të ndërrosh fenë, ndoshta dhe seksin
të gjesh pretekstin



(breaking news) (BBCNN)

prapë luftë dhe prapë
makinat
e refugjatëve nën avionë
kanë targat perse të
afganistanit

mjekë pa kufi
të parruar
tymosin
jashtë vdekjes pop të bob marlit



(chorus)

kinezë, francezë, senegalezë
hieroglife me bojë kine të zezë
njëlloj të gjithë ndryshe ngjajmë
po na shpove njëlloj na del gjak
dhe kokakola
në xhinse gri na del boja
dhe e njëjtë është jehona
pop që lëshjnë fort rrugët tona
(por edhe aroma)
e njëjtë fytyra
përsëritet rruar nëpër pasqyra
si a-të e rrumbullakëta
në fundet e vakëta
të emrave italianë
të grave
të fqinjëve tanë
(me rimë)

2002-3


Këngë dashurie për kandrrat

Kandrrat me sheqer kërcitës dhëmbësh
Kandrrat me fyej të vegjël instaluar
Në buzët kampjuterike
Kandrrat- një miniaturë e thekëses së bukës, salduar
Me elektrofreskore ndezur
-Prodhojnë helm dhe mjaltë,
Acid dhe bazë,
Zoti më faltë,
Sa të bukura kandrrat
Këto insekte që ndërkapërcejnë zhanret
Këto kompozime të mendjes time
Që gjithsesi fluturojnë
Janë kandrra; kanë nofulla dhe flatra
Sa të bukura kur i than dielli e mbesin
Këmbëtmerruara shtang
Në parvaze dritaresh
Si zbrazen nga çdo jetë
E mbesin dizajn
Si firma stilografësh në cepa paragrafësh
Si karfica qimeshkulëse grash
Sapondarë nga burri
Si të shkelësh mbi varre, aq
U rri me kujdes
Si u vij vërdallë…
U ulem në gjunjë
I cek lehtas si nënën në gjumë
(Po fle apo vdes?)
Nuk kam sukses në delikatesë
Në ballin me djersë të gishtit më mbet’
Një femur i blertë bosh karkaleci
Një kokëz e vyer gjinkalle,
Zhvidhosur vetë
Si viruse më strehohen në qiellzë
Të gishtërinjve
Trashëgimi maori-suva me tatuazhe
Prej kaftani të pluhurt, të fluturt…
Kandrra të tejpashme si shiringa
Kandrra mbushur me pak mente
Syri juaj është një lente
E kthyer mbrapsht
Ku unë palosem
Zbres, zvogëlohem
Derisa meritoj të hyj në mendjen tuaj
Si në një botë më të mirë.
2003
*Të gjitha poezitë e botuara në këtë cikël janë të vëllimit “Pasqyra e Lëndës” sh.b. “Ora”, 2004/ Marrë nga “Fjala review”
Standard

Google+ Followers