Ah, burrat-bishat-e bukur s’rrimë dot pa i dashur

Letërsi/ Fati i luhatjeve të jetës, ku trupi shfaq ritmikën e ndjenjave të pashpallura, horizonti i pritjes… janë vlerësime që shkojnë për poezinë e Flutura Açkës me vëllimin poetik “Zbathur”, 2007, ku janë shkëputur më poshtë disa lirika që e bëjnë labirint fjalën poetike drejt errësirës së zemrës dhe mendjes



Flutura Açka
IKJET

Poezia më mban mëri,
si kohësh ta kem braktisur.
Ju më s’trokisni,
si kohësh t’ju kem fyer.
Ai, burri i dashur,
prej kohësh ka zënë
valle të vjetër,
me grua tjetër.
Bota vetë ngado që shkoj më jep përzi.
Një dimër ndryshe tani
ma ndërron gardërobën e gjakut
mpiksur, flashkur
dhe trembur nga ikjet.
Ikin,
më së shumti mërzitë,
si të gjitha tepritë,
që u lodha së mbajturi.
Tani,
një det i vjerdullt mosdurimi.
pa busull i shpie horizontit,
në tokë të panjohur,
ishullirë.

Tani
as et’ s’kam
për kryqëzime të ardhshme,
të pritshme.

Pa ankesë shtriqet hapësira,
tej e tej e shtrirë,
zemra, si përherë,
ruan qetësinë,
mban ritmin e kohës,
të asaj që shkoi,
të asaj që do të vijë.

Por… qetësia është e frikshme


Hipin, zbresin,
të lagurit, viktima të shiut,
e fundit diku, gruaja me trikon e leshit
vendos të ikë, të më braktisë,
ta lërë të qetë shpërfilljen time.
Zbres e pasfundit unë
në një stacion ku as vetë s’e di
si këmbët m’i lëviz instinkti.
Nga pas druaj emrin tim
mos e thërret ndonjë fqinj:
S’është ky, por stacioni tjetër i yni, o grua
Jo, kokëfortë kam vendosur të zbres këtu,
ta çoj marrëzinë time në barin ku rri ai,
ta ngjis marrëzinë në ballkonin e tij
ta vdes marrëzinë në shtratin e tij.
Ai munguesi i shiut
udhëtari imagjinar që than çdo shi
më jep qetësi
se diku merr fiymë
dhe në qoftë ajo frymë për tjetër njeri.
Tiranë, E diel 2.11.2003


Alkimi e pritjes
Alo…
(…është jashtë zonës sc mbulimit).
Alo, alo…
(…jashtë zonës së mbulimit).
Alo, alo, alo…
(…zonës së mbulimit).
Alo, alo, alo, alo…
(…imit… shtegtimit)…
Zëri lodhshëm zgjatet,
shpirti lëkundshëm epet,
e largëta dritë, dritën ka fikë
a ndoshta s’ka më regëtimë,
tutje, larg, andej, atje…
Heshtja i jep kuptim këtij qielli amorf,
qetësia vetë në vrasëse e kthen këtë qetësi,
që ia ka mpirë çdo nerv padurimit,
gjer tani.
Alkimi e çuditshme
e shpikur nga pritja
mbledh copat e oqeanit
që si rizë e shtrirë nga stuhi të zemrës luhatet
eja, shpirt.
Larg është larg
për fjalët
për duart
për trupat në flakë…
Utrecht, 24.11.04

BURRAT

Në ninëzën e ftohtë të heshtjes
kyç pas portës së syrit
burgosur e vërteta.
Ah, burrat, qeniet pa shpengime
burrat me portrete të njëjta
burrat me ngjashmëri sfilitëse
burrat me të njëjtin fjalor
burrat me të dyshimtin dyshim
burrat me pasionin e harrimit.
Nga çmendinat i nxjerrin instinktet
dhe senset në burgjet më të egra i bjerrin.
Ah, burrat-bishat-e bukur
s’rrimë dot pa i dashur
kinse padashur.

Burrat që na e nxinë jetën,
Burrat naivët e lindur.
Burrat që na bëjnë femra,
Burrat që na bëjnë gra,
Burrat që na bëjnë dashnore,
Burrat që na bëjnë të dashura,
Burrat që na bëjnë prostituta,
Burrat që na bëjnë geisha,
Burrat që na bëjnë perëndesha,
Burrat që shpesh:
i duam më shumë se ç’na duan,
na duan më pak se i duam.
Burrat që përherë:
nën skllavëri helene,
bien edhe për më të shëmtuarën.



“Ajo është një krijuese e talentuar e krahasimit… Ky mjet shfaqet shumë unik tek Lleshanaku. Është me rëndësi të theksojmë që ekziston rreziku, që ky mjet mund të kthehet në zakon, por, në përgjithësi, krahasimet e Lleshanakut veprojnë, më tepër si një akt skicimi, duke përcaktuar koordinata të sakta në një territor, që për ne, për fat, mbetet i panjohur…” Është ky vlerësim nga revista “Poetry London” pranverë 2012 për poeten Luljeta Lleshanaku, së cilës i botojmë më poshtë disa poezi nga vëllimi i ri poetik “pothuajse dje”



Kur bisedojnë për gratë….




Luljeta Lleshanaku

Pothuajse dje
Ca njerëz të panjohur,
Po ngrejnë një shtëpi të re këtu rrotull.
Poetere, të shara dhe hare.
Çekiçë dhe derivate krahësh.
Melodi të fshkëllyera pa fillim dhe fund,
Kafshuar nga lemza në të dyja anët.

Dritarja e madhe hapet drejt lindjes.
Një djalë i ngathëtme sandale,
Tërheq pas vetes një bidon të madh uji sa gjysma e tij,
Qetësues, si një letër thithëse mbi bojën e freskët,
Para se të kthehet fleta

Kamionët e ngarkuar me llaç,
Lënë simbolin e infinitit
Mbi baltë

Përgjatë murit, një pe-plumbçe ruan drejtimin,
Medaljon që varet nga hiçi,
Nga qafa e dikujt, të cilit,
Askush nuk merr mundimin t’ia shohë fytyrën.

Ata e filluan me hangarin. Kështu fillon çdo jetë e re.
Me një aksiomë.

Befas unë sjell në mend tim atë,
Të sapokthyer nga fusha,
Gjithë djersë, në pushimin e drekës,
Atë dhe time më,

Kur dolën nga hangari
Duke shtruar me nxitim flokët e ngatërruar
Të skuqur, me shikimin gjithë frikë rrotull
Si dy hajdutë.

Dhoma e tyre e gjumit ishte e freskët dhe e pastër
Në katin e dytë të shtëpisë,
Unë akoma pyes veten: “Pse në hangar?”
Por, mbaj mend gjithashtu, që gjëja e gjallë dhe të vjelat
Nuk ishin të mbara atë vit
Dhe për kursim, dritat fikeshin herët.

Isha dymbëdhjetë vjeç.
Gjumin e kisha të thellë dhe kureshtjen të mefshët,
Hedhur pa kujdes
Si togjet e dëborës në njërën anë të rrugës.

Por hangarin e mban mend qartë, sikur ka ndodhur dje,
Pothuajse dje.
Nuk harrohen lehtë gjërat që i sheh duke mbyllur njërin sy:
Fundin e heroit në kinema,
Dhe apokalipsin e parë të diellit


Meshkuj

Qenia njerëzore është si një gjuhë e vdekur;
Prej saj mbetet vetëm një shprehje, citim, apo një fjalë e vetme.

Por një baba pa djem është mutacion.
Emri i tij do qarkullojë nga njëri vesh në tjetrin, përmes një fryme
Të pastër femërore

i artikuluar si një ëndërr pa konflikt
e vështirë për t’u mbajtur mend të nesërmen.

Gjashtë vajza: secila prej lindjeve qe një dështim
si tregtari i arit
që kthehet në shtëpi vetëm me mëndafsh dhe çajra kurativë.

Pa një djalë në familje
pa një lumë për të derdhur mbeturinat toksike
të zemërimit të tij bardhë e zi,
Pa dikë për të parashikuar dimrat në skeletin e kafshëve të shtëpisë
pas darke
luftërat, lindjet, vdekjet
kur jeta dembeloset në paqe.


Qeliza e tij është një shpellë
me skica naive prej karboni
gjahtari kundër bishës, gjahtari kundër natyrës
deri në çastin kur një grua shfaqet afër zjarrit.
Atëherë fuqia zhvendoset nga muskujt
tek sytë
dhe këndi i shigjetës bëhet i paqartë.

Ky është fundi i epokës së akullt,
fundi i qartësisë.

Dhe është një sekret që i përthith burrat nga brenda
si Yjet xhuxhat
duke i transformuar nga të verdhë, në të bardhë
dhe pastaj të zinj, një njollë në kozmos.
Pa një djalë për t’ia përcjellë këtë:
jo sekretin në vetvete,
por artin e vetmisë

Standard

Google+ Followers