Ujk, unë të thërras... - René CHAR

René CHAR

Unë jam dashuruar me atë copë dhembshurie fashati, me bërrylmbështetësen e saj të vetmisë, buzë së cilës stuhitë vijnë e prehen me urtësi, në direkun e së cilës një fytyrë e humbur, çast pas çasti, ndriçohet dhe më rifiton. Me aq sa më kujtohet, e shquaj veten të përkulur sipër bimëve të kopshtit të rrëmujshëm të tim eti, i vëmendshëm ndaj lëngut të kërcejve, duke puthur me sy trajta e ngjyra që era gjysmënatore ujiste më mirë se dora gjymtane e njerëzve. Joshë e një kthimi që asnjë pasuri nuk e pengon. Gjykata të mesditës, unë rri syçelët. Unë që gëzoj përparësinë të përjetoj plotësisht së bashku rraskapitje dhe besim, mungesë dhe guxim, nuk kam mbajtur askënd në mos qoshkun shpërthyes të një takimi.
Në një rrugë trumze të butë vere, ne ecëm përbri, në një kuadër fëminor pluhuri, me grykë sëmbuese, duke pandehur se duheshim me shoqi-shoqin. Nuk qe njeri me kokë fabule ai që puthje më vonë pas mjegullimave të shtratit tënd të përhershëm. Ja tek je lakuriqe dhe mes të gjithave më e mira, vetëm sot, që po përshkon daljen nga një himn gjithë sopa e gropa. A është hapësira përgjithmonë, kjo prehje absolute e përshkëndijuese, kthesë e menjëhershme varfanjake? Por duke parathënë këtë, unë pohoj që ti jeton. Hullia ndriçohet midis pasurisë sate dhe vuajtjes sime. Ngrohtësia do të vijë përsëri me heshtjen, kur të ngre, të pajetë.

Murmuritje

Për të mos u dorëzuar e për t’u takuar sërisht, unë të fyej. Por sa i dashuruar jam me ty, o ujk, që më kot të quajnë vdekjendjellës, mbrujtur me të fshehtat e krahinës sime të thellë. Në një sasi dashurie legjendare e lë ti gjurmën e pashkelur, ndjekur nga kthetra jote. Ujk, unë të thërras, por ti nuk ke vërtetësi të emërtueshme. Madje, ti je i pakuptueshëm. I papaditshëm, shpërblenjës, a ku di unë se çfarë.
Pas rendjes sate pa jetë, unë përgjakem, derdh lot, kruspullosem nga tmerri, harroj, qesh poshtë pemëve. Gjueti e pamëshirshme pas së cilës ngulmohet, ku gjithçka është vënë në veprim kundër presë së dyfishtë: ty të padukshmit e mua qëndrestarit.
Vazhdo, jepi, ne vijojmë së bashku. Dhe së paku, paçka se të ndarë, vërsulemi përmbi drithërimën e zhgënjimit të mbramë, për të thyer akullin e ujërave të rrjedhshme e për t’u takuar sërishmi diku.

Kronika

Vera këndonte përmbi shkëmbin e vet të parapëlqyer kur m’u shfaqe ti, vera këndonte veçan nga ne që ishim heshtje, simpati, liri e pikëlluar, det edhe më shumë se deti, lëkura e gjatë kaltëroshe e të cilit zbavitej pas këmbëve tona.
Vera ia thosh këngës e zemra jote notonte larg saj. Unë puthja guximin tënd, dëgjoja turbullimin tënd. Rrugë nga kreshta e valëve, kah këto maja të larta shkume, ku kryqëzohen virtyte vrastare për duart që mbajnë shtëpitë tona. Ne nuk ishim mendjelehtë. Ishim të rrethuar...
Vitet rrodhën. Stuhitë dhanë shpirt. Bota vate. Kisha dhembje, teksa ndieja që pikërisht zemra jote nuk më shquante më. Unë të doja. Në mungesë të fytyrës dhe në zbrazëti të lumturisë. Unë të desha, duke ndryshuar në gjithçka, besniku yt.

Çastet e para

Ne shihnim tek rridhte përballë nesh uji që shtohej ca nga ca. Ai fshinte me një shkulm malin, duke shkarë nga shpatet e tij amtare. Nuk qe përrua ai që i jepej fatit të vet, por një kafshë e parrëfyeshme, së cilës po i bëheshin fjalë dhe thelb. Ai na mbante të dashuruar përmbi harkun e gjithëfuqishëm të përfytyrimit të tij. Cila ndërhyrje do të kishte mundur të na detyronte? Lirësia e përditshme kishte marrë arratinë, gjaku i derdhur i qe dorëzuar ngrohtësisë së vet. Birësuar nga hapja, lëmuar gjer në mosdukje, ne ishim një ngadhnjim që nuk do të merrte fund kurrë.


Përktheu Luan Canaj

Google+ Followers