Kur bisedojnë për gratë….


“Ajo është një krijuese e talentuar e krahasimit… Ky mjet shfaqet shumë unik tek Lleshanaku. Është me rëndësi të theksojmë që ekziston rreziku, që ky mjet mund të kthehet në zakon, por, në përgjithësi, krahasimet e Lleshanakut veprojnë, më tepër si një akt skicimi, duke përcaktuar koordinata të sakta në një territor, që për ne, për fat, mbetet i panjohur…” Është ky vlerësim nga revista “Poetry London” pranverë 2012, për poeten Luljeta Lleshanaku, së cilës i botojmë më poshtë disa poezi nga vëllimi i ri poetik “Pothuajse dje”






Luljeta Lleshanaku



Pothuajse dje


Ca njerëz të panjohur,

Po ngrejnë një shtëpi të re këtu rrotull.

Poetere, të shara dhe hare.

Çekiçë dhe derivate krahësh.

Melodi të fshkëllyera pa fillim dhe fund,

Kafshuar nga lemza në të dyja anët.



Dritarja e madhe hapet drejt lindjes.

Një djalë i ngathëtme sandale,

Tërheq pas vetes një bidon të madh uji sa gjysma e tij,

Qetësues, si një letër thithëse mbi bojën e freskët,

Para se të kthehet fleta



Kamionët e ngarkuar me llaç,

Lënë simbolin e infinitit

Mbi baltë



Përgjatë murit, një pe-plumbçe ruan drejtimin,

Medalion që varet nga hiçi,

Nga qafa e dikujt, të cilit,

Askush nuk merr mundimin t’ia shohë fytyrën.



Ata e filluan me hangarin.Kështu fullon çdo jetë e re.

Me një aksiomë.



Befas unë sjell në mend tim atë,

Të sapokthyer nga fusha,

Gjithë djersë, në pushimin e drekës,

Atë dhe time më,



Kur dolën nga hangari

Duke shtruar me nxitim flokët e ngatërruar

Të skuqur, me shikimin gjithë frikë rrotull

Si dy hajdutë.



Dhoma e tyre e gjumit ishte e freskët dhe e pastër

Në katin e dytë të shtëpisë,

Unë akoma pyes veten: “Pse në hangar?”

Por, mbaj mend gjithashtu, që gjëja e gjallë dhe të vjelat

Nuk ishin të mbara atë vit

Dhe për kursim, dritat fikeshin herët.



Isha dymbëdhjetë vjeç.

Gjumin e kisha të thellë dhe kursehtjen të mefshët,

Hedhur pa kujdes

Si togjet e dëborës në njërën anë të rrugës.



Por hangarin e mban mend qartë, sikur kandodhur dje,

Pothuajse dje.

Nuk harrohen lehtë gjërat që i sheh duke mbyllur njërin sy:

Fundin e heroit në kinema,

Dhe apokalipsin e parë të diellit





Meshkuj



Qenia njerëzore është si një gjuhë e vdekur;

Prej saj mbetet vetëm një shprehje, citim, apo një fjalë e vetme.



Por një baba pa djem është mutacion.

Emri i tij do qarkullojë nga njëri vesh në tjetrin, përmes një fryme

Të pastër femërore



i artikuluar si një ëndërr pa konflikt

e vështirë për t’u mbajtur mend të nesërmen.



Gjashtë vajza: secila prej lindjeve qe një dështim

si tregtari i arit

që kthehet në shtëpi vetëm me mëndafsh dhe çajra kurativë.



Pa një djalë në familje

pa një lumë për të derdhur mbeturinat toksike

të zemërimit të tij bardhë e zi,

Pa dikë për të parashikuar dimrat në skeletin e kafshëve të shtëpisë

pas darke

luftërat, lindjet, vdekjet

kur jeta dembeloset në paqe.





Qeliza e tij është një shpellë

me skica naive prej karboni

gjahtari kundër bishës, gjahtari kundër natyrës

deri në çastin kur një grua shfaqet afër zjarrit.

Atëhere fuqia zhvendoset nga muskujt

tek sytë

dhe këndi i shigjetës bëhet i paqartë.



Ky është fundi i epokës së akullt,

fundi i qartësisë.



Dhe është një sekret që i përthith burrat nga brenda

si Yjet xhuxhat

duke i transformuar nga të verdhë, në të bardhë

dhe pastaj të zinj, një njollë në kozmos.

Pa një djalë për t’ia përcjellë këtë:

jo sekretin në vetvete,

por artin e vetmisë





Qyteti i mollëve



Hija e gruas shtatzanë-

një varg kodrinash

në horizont



Për me radhë,

ajo e mbajti të fshehtë shtatzaninë

në të njëjtën mënyrë si fëmijët e eksodit

fshehin lodrat e preferuara

midis trikove të leshta dhe bukës

kur u është kërkuar

të mos marrin asgjë veç rrobave në trup.



Një cigan me djalin e vogël

shfaqet nga hiçi

dhe ndalet para këmbëve të saj.

Në duart e tij

fizarmonika

hap flatrat si shqiponja drejt presë

duke zbuluar gjoksin e saj të bardhë e pushtor.



Mbi kokën e djalit është vendosur një mollë

si mbi të gjitha kokat e fëmijëve në qytezë,

mollë gjysmë të kalbura,

në pritje të testit të atësisë.



Dhe baballarët

e humbin forcën

para se të bëjnë gjuajtjen e vetme me shigjetë



Të gjithë rriten e plaken në të njëjtën kohë

krasiten nga e njëjta dorë kopshtari.

brezi i mesëm, nuk ekziston.

Ata emigrojnë

dhe kur kthehen,

kanë flokë gri dhe ndërtojnë nga një shtëpi të madhe gri

ku do të japin të fundit frymë.



Por dimri është gjithmonë një dimër i mirë për mollët.

Mollë gjithandej; mollët nuk kanë kujtesë

ndërsa,

si në Gjenezë,

vazhdojnë të luajnë lojën e joshjes,

këtu, ku nuk ka parajsë të humbur



Indiferente, gratë hapin dritaret

dhe e lënë natën të dalë

sikur zgjidhin qentë

në rrugën që kundërmon erë mollësh të kalbura

apo cedre.



Duhani



Këtu, të gjithë tymosin.

Në mbrëmje

Secila prej grave

E dallon të shoqin prej së largu

nga shkëndija e cigares

në fund të rrugës me kalldrëm.



Kur shkëndija pulson dendur

Gratë e ndjenë stuhinë dhe nxitojnë të ngrohin gjellën në zjarr.

por, kur është e rrallë dhe dembele

si pulsimi prej jodi i kandilave në breg

ato e dijnë

që duhet të heshtin, e t’i lënë vetëm.



Në kafenë

atje ku tre vetë tymosin

i katërti nuk mund ta refuzojë cigaren.

(Nuk mund të mbetesh jashtë zjarrit Shamanik

dëshpërimit ngjyrë vjollcë,

të ofruar me një dorë në zemër)



Kur bisedojnë për gratë

hiri i cigares së djegur përgjysmë

varet pezull,

dhe një shirit i verdhë i trashë tymi

i rrethon si zonën e aksidentit

zonë, që nuk lejohet ta shkelësh.



Më pas, njëri prej tyre

nis të tregojë

se si sapo e ndëshkoi të birin





Vonesa e trupit



Thuhet,

se qenë pikërisht parfumet,

ngurrimi për të lënë Versajën pa aromat e saj të preferuara trupore

(kur kuajt hingëllinin rrezikun në oborr)

shkaku që i mori jetën Maria Antuanetës



Një herë, bagazhi im

mbërriti dy ditë pas meje në Dublin

Të brendshmet, këpucët numër 37, takëmi i higjienës

tharësja e flokëve, këmisha e natës, valiumet,

novela e përthyer në faqen me gërma korsive

dhe fustanet mediume-petite

vërtiteshin të hutuara, analfabete

në transportierët e boshatisur të aeroporteve tranzit





Trupi është i ngathët; vështirë se të befason

me kontinente dhe njerëz

të cilët imagjinata jonë i kish zbuluar me kohë.



Dhe gabimisht mund të mendosh

se kur je i ri, i bukur e gjithë shëndet,

është trupi që paraprin.

Kujto sa herë ai është lënë i vetëm në qilimin e kuq

Si aktor episodik, nën zhgënjimin e kamerave.



I ngathët, por dinak,

ai gjuan rastin për të të mbërritur.

Ja kështu, në monumentet e mia të hezitimit

erdhën në jetë fëmijët. Dhe kopshti m’u zgjerua me të tjera stinë, tabela.

dhe të tjera mëdyshje



Dhe atëhere kur ti mendon se ai është më i ngathët se kurrë,

i rënduar nga mosha, sklerotik, i ngecur në trafikun arterial

pikërisht atëhere

ai merr frerët në dorë.



Sepse trupi nuk ka nostalgji.

Je ti që ke mbetur mbrapa si një shtyllë kripe,

i shndërruar vetë në një tempull,

kur nuk të ka mbetur më asgjë tjetër për të besuar





Live



S’ka asgjë me ngushëlluese para gjumit

se ky klub me birrë të lirë e muzikë live.

Kallot në zërin e këngëtares, lirikat

e rrasura me forcë brenda rimave pobre

që derdhen si mishrat, jashtë grykës së korsesë.



Po kështu edhe birra. Një zënkë atje në qoshe,

bën ndryshimin e vetëm midis ditëve të javës

dhe të premten mbrëma. Dhe fosfori i një seksi të lirë

platonik. Çfarë ndodh në bord, mbetet në bord.



Në cep të tavolinës, faturat e lagura

me një shifër e rrumbullakosur në fund,

janë indulgjenca që shkurtojnë rrugën nga purgatori në parajsë

(nuk ia vlen t’i vësh në dyshim)



Një apati e ëmbël hiçi dhe qesëndisje

kapet pas gruas që këndon.

“Aha, e filloi shumë lart; nuk e kap refrenin!”

“A thua?”

“E vëmë me bast”

kur askujt nuk i duhet një refren.

Ata ndodhen këtu pikërisht për vrimat,

si brenda një buke artizanale me kore të lëmuar

që ta bëjnë të lehtë qenien.



Dhe daljen, akoma më pak ceremoniale.

E keni parash daljen prej berberit,

që me dashamirësi pas qethjes, sipas ritualit,

të jep një shuplakë të freskët në qafë:


“Ngrihuni tani, është radha e tjetrit!”




Standard

Google+ Followers