SIMFONI NËNTORI - Oskar Milosz

Nga Oskar Milosz



 SIMFONI NËNTORI 

Do të jetë krejt si në këtë jetë. E njëjta dhomë. 
- Po fëmija im, e njëjta. Ndaj të gdhirë, zogu i kohëve në gjethishtën 
E zbehtë si meit: atëbotë shërbyeset zgjohen 
Dhe dëgjohet zhurma e ngrirë dhe e zbrazët e kovave 

Në krua. O e tmerrshme rini, e tmerrshme! Zemër e shkretë! 
Do të jetë krejt si në këtë jetë. Do të jenë 
Zërat e gjorë, zërat e dimrit të rrethinave të vjetra, 
Xhampunuesi me këngën e tij të paprerë, 

Gjyshja e kërrusur që nën skufjen e pistë 
Vikat emra peshqish, burri me futë blu 
Tek pështyn dorën e tij të shakmisur nga tezga 
Dhe ulërin s'dihet çfarë, si Engjëlli i gjykimit. 

Do të jetë krejt si në këtë jetë. E njëjta tryezë, 
Bibla, Gëtja, mellani dhe era e tij e kohës, 
Letra, femër e bardhë që lexon brenda mendimit, 
Pena, portreti. Fëmija im, fëmija im! 

Do të jetë krejt si në këtë jetë! - i njëjti kopsht, 
I thellë, i thellë, i dendur, i errët. E rreth mesditës 
Do të ngazëllehen se janë mbledhur aty ca njerëz 
Që kurrë s'janë njohur dhe dinë 

Për njëri-tjetrin veç këtë: sikush duhet të vishet 
Si për festë e të vërtitet nëpër natën 
E të shuarve, qyq i vetëm, pa dashuri e pa dritë. 
Do të jetë krejt si në këtë jetë. E njëjta udhë: 

Dhe (në pasditen e vjeshtës), në kthesën e udhës 
Aty ku shtegu i bukur zbret gjithë frikë, si gruaja 
që shkon të këputë lulet e përtëritjes - dëgjo, fëmija im - 
do të piqemi sërish, si dikur këtu; 

Dhe ti ke harruar, ti, ngjyrën e dikurshme të petkut tënd; 
Por unë kam njohur veç pak çaste të lumtura. 
Ti do të jesh veshur në vjollcë të zbehtë, brengë e bukur! 
Dhe lulet e kapelës sate do të jenë të vogla e të trishta 

E nuk do t'ua di emrat: sepse unë njoha në jetë 
Vetëm emrin e një luleje të vogël e të trishtë, lule mosmëharro, 
Gjumashja e hershme e përroskave në vendin Kukafshehtas, lulja 
Jetime. Po, po, zemër e pafund! Si në këtë jetë. 

Dhe shtegu i errët do të jetë aty, krejt i lagësht 
Nga një jeh ujëvarash. Dhe unë do të të flas 
Për qytetin mbi ujë e për Rabinin e Bakarahut 
Dhe Netët e Firences . Do të jetë edhe 

Muri i rënë gërmadhë ku dremit aroma 
E shirave të lashtë, të vjetër, dhe një bar i gërbulur 
I ftohtë dhe i lerosur do të shkundë atje lulet e tij fundosur 
Në rrëkenë e heshtur. 


MJEGULLINA 

Unë jam një kopsht i madh nëntori, një kopsht i pikëlluar 
Ku dridhen të braktisurit e rrethinës së vjetër; 
Ku ngjyra e shpifur e mjegullinave thotë: Gjithnjë! 
Dhe shatërvanët pikojnë: Kurrë më... 
- Përqark një busti qesharak që vramendet, 
(Ti fle, Marì, mulliri yt vërtitet me furi), 
Vjen rrotull vallja e dëshpërimeve të rrethinës së vjetër. 

E dëgjoni shtjellën tek qan në kopshtin e kredhur 
Në mjegullinë të verbër në fund të rrethinës së vjetër? 
Të mjerat miqësi të varrosura, të harruarat dashuri komike, 
Gënjeshtra të një mbrëmjeje, shpresat e kota të një dite! 
Përqark bustit qesharak që vramendet, 
(Ti fle, Marì, mulliri yt vërtitet me furi), 
Ejani të kërcejmë vallen e zezë të rrethinës së vjetër. 

Mjegullina ka përpirë gjithçka, asgjë s'ka shend, as pezëm, 
Ëndrra është e zbrazët po aq sa e vërteta. 
Por në parkun ku ju e njohët ç'ishte vera 
Vjen rrotull vallja, gjithnjë rrotullohet vallja e pafund, 
Miq të zëvendësuar, dashnore lënë pa dashuri... 
(Ti fle, Marì, mulliri yt vërtitet me furi...) 

Unë jam një kopsht i madh nëntori, në një rrethinë të vjetër, në fund. 

VETMI 

U zgjova nën të mungesës kaltërsi 
Në mesditën e pafund të melankolisë. 
Hithra mbi rrënoja thith diellin e të vdekurve. 
Qetësi. 

Ku më paske sjellë Mëmë e verbër, jeta ime? 
në cilin ferr kujtimesh ku përsiatet bari, 
Ku oqeani i kohëve kërkon qorras brigjet e tij? 
Qetësi. 

Jehonë e humnerës, më thirr! O marrëzi, 
Njomi lulet e tua të verdha në kroin ku un' pi 
Që ditët e shkuara të mërgohen prej meje! 
Qetësi. 

Ju që më krijuat, ju që më shkallmuat, 
Drejt jush aloeja, zemra e honeve, u shti, 
At! Do të gjej paqe nën këmbët tuaja të vrara? 
Qetësi. 

URA 

Gjethe të fishkura bien në ajrin e përgjumur. 
Pa shih, zemra ime, ç'i bëri vjeshta ishullit tënd të dashur: 
Është kaq i zbehtë! 
Një jetim me zemër të qetuar! 
Kambanat bien, bien në Saint-Louis-en-Isle, 
Për lulevathin e vdekur të zonjës së maunës. 

Kokulur, dy kuaj të vjetër, gërmuqë, të përunjur, 
lahen për herë të fundit. 
Një qen madhosh i zi leh e gërmushet nga larg. 
Mbi urë, jemi vetëm unë dhe fëmija im: 
Petk i zhubrosur, supe të brishtë, fytyrë e venitur, 
Një tufë lule në duar. 

Oh, fëmija im! Ora po vjen! 
Për ta! Për ne! Oh, fëmija im! 
Ora po vjen! 


SHPRESË 

Në dhomën tënde kaq të largët ndaj çdo zhurme, 
në dhomën tënde të vdekur, 
Ëndërron një dimër me pasqyra të mëdha ku zbrazëtia 
është krejt jeta jote... 
Ah! Sonte ti do të kuptosh sa i varfër është shpirti yt; 
Sonte do ta kuptosh, kur ora e mendimit të mbërrijë 
- Në dhomën tënde të vdekur, në dhomën tënde 
kaq të largët ndaj çdo zhurme - 
Te motra e padukshme e Trishtimit tënd... 

Në dhomën tënde kaq të mjerë, ku pasqyrat kanë ftohtë, 
Lulëzojnë llamba të qeta në ngjyrë kohe të shkuar. 
Sonte ti do të njohësh mjerimin e mendimeve të tua 
Dhe ironinë, mjerisht! të shëmbëllimit kaq të ledhatuar 
- Në dhomën tënde me pasqyra të ngrira, 
në dhomën tënde kaq të mjerë - 
Të së vluarës sate të Kurrës e askundit... 

Në dhomën tënde, ku mavijoset heka e llambave të lodhura, 
Ka pak helm të praruar në fund të një rafti të vjetër... 
- Ngrije gotën dhe shkrihu gazit! Sonte do të njohësh 
të vetmen siguri dhe paqen e amshuar! 
Në dhomën tënde, ku mavijoset heka e llambave të lodhura 
do të puthësh sytë e gjakosur të së Vluarës sate të Zezë! 

Në dhomën tënde kaq të largët ndaj çdo zhurme, 
në dhomën tënde të vdekur, 

Sonte... 


H12 

Kopshti varet drejt detit. Kopsht i zhveshur, kopsht pa lule, 
kopsht 
I verbër. Nga stoli i vet, një plakë e veshur 
Në zi të ndritur, zverdhuar me kujtimin dhe portretin, 
Kundron si veniten lundrat e kohës. Hithra, në boshin e madh 

Të dy orëve, kërleshur dhe nxirë nga etja, përgjon. 
Si nga thellësi e zemrës së ditës më të humbur, zogu 
I visit të shurdhër pingëron në kaçubën e hirit. 
Është paqja e tmerrshme e njerëzve pa dashuri. Dhe unë, 

Edhe unë jam aty, sepse kjo është hija ime; në zhegun 
E zymtë e të trishtuar ajo ka rrëzuar kokën e zbrazët 
Në gjirin e dritës; por 
Unë, trup e shpirt, jam si një pallamar 

Gati për t'u këputur. Ç'drithërohet kështu tek unë, 
Ç'drithërohet kështu dhe ofshan s'di se ku 
Brenda meje, si litari rreth çikrikut 
Të anijeve me vela kur nisen? Nënë 

Tepër e urtë, përjetësi, lërmë të jetoj ditën time! 
E mos më quaj më Lemuel; sepse atje, 
Në një natë diellore, na ftojnë 
Ishujt përtacë të rinisë, të marrtë e kumbues. Zhuzhima 

E zisë, e ëmbël dhe e rëndë, e grerëzave të mesditës 
Fluturon ulët mbi verën dhe ka shenja marrëzie 
Në vështrimin e vesës mbi kodrat e mia të dashura 
Të mugëta. Në errësirën e thellë, manaferrat 

E kanë kapur gjumin nga flokët e tij prej vashëze. 
I verdhë në hije 
Uji mezi merr frymë nën qiellin plumb e të ulët 
të luleve mosmëharro, 
Edhe ky tjetri vuan, i plagosur si mbreti 
I botës, në brinjë; dhe nga kjo plagë druri 

Kullon më i kthjellëti lëng që shuan etje zemre. 
Dhe është zogu prej kristali që nga fyt' i ëmbël bën "mli" 
Në jaseminin e vjetër somnambul të fëmijërisë. 
Atje do të hyj duke ngritur butë-butë ylberin 

Dhe do të shkoj drejt e te pema ku nusja e përjetshme 
Pret e zhytur në avujt e atdheut. E në zjarret e kohës 
do të shfaqen 
Arkipelagë të beftë, galera kumbuese - 
Paqe, paqe. E gjithë kjo nuk është më. Gjithë kjo 
nuk është më këtu Lemuel, biri im. 

Zërat që dëgjon ti nuk vijnë më nga sendet. 
Ajo që e errët jetoi për kaq kohë brenda teje 
Të thërret nga kopshti përmbi mal! Nga mbretëria 
E diellit tjetër! Dhe këtu është urtia e të dyzetit 

Përgatiti e përktheu: Zimo KRUTAJ



  Milosao

Google+ Followers