KJO DITE E GJITHA PER TE KUJTUAR

Nga Visar Zhiti 



Kjo ditë e gjithë për të kujtuar...

Por tmerri është më i madh, del përtej, nuk e nxë dot kjo ditë.
Ka mbetur vetëm një e qarë nëpër ajër pa gojë
e lotë pa sy,
përzier me shiun që nuk bie, por rri pezull si ankthi. Dhe
trishtimi si lodrat e fëmijëve pa fëmijët, të shkelura, të thyera.
Borsalina të flakura më tej
si urtësia e pleqve, të çara
dhe heshtje e zezë dhe qen këmbëthyer,
gjysma macesh, copra pasqyrash,
flatra zogjsh e librash... I vërvit era apo kujtesa andej-këndej.


Në rrugën e zbrazët një këpucë e hedhur gruaje,
e kuqe si gjaku, si zemra... Ku po e çonin jetën?

Shpejt, shpejt, shpejt, ec, lëviz!
Ju - andej harrimit,
këtej harrimit – ju.
Shtyhuni! Të nisen makinat? Ku? Ku? Nëpër natë.
Në cilën natë, në atë që s’ka yje,
por tela me gjëmba. Në natën e fundit,
ku nuk zbardh më…

Ju – andej harrimit,
këtej harrimit – ju. Në mes ndarja
si një e çarë fatale e botës.
Rreshti i gjatë, shumë i gjatë, gjysma në të dikurshmen dhe gjysma në të ardhmen

dhe thashë: nuk mjafton një ditë për të kujtuar...

Një lamtumirë që s’mbaron kurrë lëkundet gjithmonë si dorë e këputur, ja, u shndërrua në kockë, në mermer.

Këpucë të kalbura, që ecin vetë pa këmbë. Mos janë këpucët e misterit, të durimit,
të frikës së shndërruar në guxim? Ja, dalin nga rrethimi,
poshtë telave me gjëmba, ku po shkoni, mijëra këpucë,
se si jeni, si ulërimat, nuk ju nxë dot asnjë kujtesë,
pirgje leckash të gjalla, por krimi
është më i madh, ohu-u, sa i madh! Dhe sa i vogël është
cilido nga ata që kryente krime, më pak se njëra nga këpucët,
se guriçka brenda tyre...

Tymi i kobshëm i kufomave
e shton kollën mbytëse kudo, te të gjitha rrugët
e dyert. Kolliten shkallët, dritaret, heshtja, automatiku i zi,
kujtesa, pemët, librat, pendesa... Dhe ai sapun makabër
si mund t’i lajë duart e historisë?
Ti shikon unazat e mijëra gishtrinjve të prerë,
derdhen vezullimet tani si ai shiu i ngrirë që nuk binte…
Po ora, ku është ora e njeriut, vajti vonë për në takimin që s’do të mbërrihet dot asnjëherë.

Kërkëllijnë skeletet,
çohen nga balta e vdekjes dhe kërkojnë mishin që ua zhvatën,
duan pyllin e djegur të flokëve. Dritën e syve.
Kujtesën prapë. Përsëri. Gjimonë. Pa kujtesë bota është vetëm një kafkë.
Pse heshtin fjalët, po kalben
bashkë me buzët e kohës,
puthja e mortjes mbulon brigjet dhe miliarda këpucë bosh ecin mbrapsht drejt harresës, fundosen në gropat ku kanë hedhur të gjalla ngjarjet e zbathura.

Skeletet e jetës
ulërijnë për atë pjesë jete të pakryer
më fort se sirenat ngjethëse të atyre trenave të egër që s’ndalnin gjëkundi,
veçse në stacionin e fundit të vdekjes. Por
ka prapë stacione, le bien epidemitë përreth, është ai
i ndërgjegjeve së popujve,
stacion tjetër i fantazmave...
Ja, erdhën nga prapa diellit. Stacioni i tmerrshëm i kujtesës.

S’ka më rreshta, as rregull,
turma ngjarjesh, mëkatesh,
gjëmojnë hapat e shurdhëta të akuzave, se ç’lëviz
poshtë dheut, hapen gropat vetë, jam dhe unë ndanë tyre, shpirt,
s’kam kohë të ringjallem, vërtitem në vorbulla gjyqesh,
jo në atë të fundit,
kërkoj pallton time të shqyer,
e ç’i duhet më shumë një fantazme,
por e ka veshur vrasësi im, jo se ka më ftohtë,
por nga që kishte përvetësuar dhe fatin tim të më pastajmë…

E ku mjafton një ditë për të kujtuar, nuk i nxë dot të gjitha,
aq më pak një jetë. As harresa
nuk mjafton, s’mundet, nuk e përpin dot të tërën, nuk mjafon as vdekja.


Ç’po shkrin kështu, çasti? Pika të nxehta kohe,
pikon kujtesa prej dylli e qiririt që ndeza tani
dhe flakëza, duke mos gjetur mbrojtje mes qerpikëve,
mërgon nëpër yjet e largët.

Google+ Followers