Flamuri


Nga Faik Konica
Shkruar më 1899


Flamuri përmbledh kujtimet e shkuara të një kombi në një gjuhë të pashkruar që mund ta kuptojë syri dhe zemra e çdo njeriu me ndjenja.

Cilat janë kujtimet që shfaq, duke valuar, Flamuri ynë? Nuk janë kujtime goditjesh kundra fqinjve, nuk janë kujtime lakmirash, edhe rrëmbimesh: janë kujtime vetëmbrojtjeje me mundime të palodhura dhe me trimërira të gjata e të forta që kanë lënë gjurma në letërsitë e të gjithë popujve të qytetëruar. Nga kjo pikëpamje mund të mburremi se Flamuri ynë, siç është një nga më të vjetrit e botës, është dhe një nga më të drejtët.


Flamuri

Skënderbeu kur jetonte

Shqipëria lulëzonte.

Ishe e fortë, ish e zonjë

Kish në flamur një shqiponjë

Një shqiponjë me dy krerë

Ai lirisht hapej në erë.

Kur armiku na vërvitej

Flamuri i kombit ngrihej

Gjëmonin një mij trumbeta

Suleshin treqind mij veta.

Derdhjin gjakun si të marrë

Që të mbaheshin Shqipëtarë.

Derdhjin gjakun pa peshuar

Për flamunrin e bekuar.

Po trimat shkuan përjetë,

Shqipëria mbet e shkretë

Trimat shkuan edhe vanë

Kordhët po ndryshken mënjanë.

Kordhët ndryshkën e në baltë

Na ra flamuri i naltë!

Na ra flamuri i naltë

Mbeti e u kalb në baltë!

Sot kan dalë ca zuzarë

Që ulërtinë shqipëtarë,

Po këtë emër e lanë

U bashkuan me aganë

E punojnë nat’ e ditë

Që të mebtemi pa dritë,

O zuzar, o tradhëtorë

Ne na bëjtit shërbëtorë,

Na e vuatlitë lirinë

E na shkeltë Shqipërinë.

Rrëmbyet e po rrëmbeni

Gjith se ç’patmë e se ç’kemi!

Po mjaft! Koha ësht afër,

Kur të ndizet luft’e ashpër,

Lufta tri her’e bekuar

Që na ka pët të shpëtuar,

Jo luftë kundrë Turqisë,

Jo kundrë mbretit Shqipërisë,

Po luftë për ca zuzarë

Që u lindnë shqipëtarë

E, armiq të Shqipërisë,

I fryjnë dritës së lirisë,

S’na lënë dhe ne të tjerët,

T’dalim nga gjum’i errët,

Po ç’dëgjojnë ven’ e thonë,

E ç’shohin e tradhëtojnë

Është turp prej kësi krimbash

Të mundohet një komb trimash!

Ngrehuni, o shqipëtarë,

T’i shtypim këta zuzarë!

Google+ Followers